وَ ما نَرى لَكُمْ عَلَيْنا مِنْ فَضْلٍ
و نمىبينيم شما را بر ما افزونى از مهترى ،
بَلْ نَظُنُّكُمْ كاذِبِينَ ( 27 )
نه جز از آن كه شما را دروغ زنان مىپنداريم .
قالَ يا قَوْمِ
[ نوح ] گفت اى قوم ،
أَ رَأَيْتُمْ
چه بينيد
إِنْ كُنْتُ عَلى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّي
اگر من بر بيدارى و راستى و درستىام از خداوند خويش ،
وَ آتانِي رَحْمَةً مِنْ عِنْدِهِ
و داد مرا بخشايشى از نزديك خويش ،
فَعُمِّيَتْ عَلَيْكُمْ
آن بر شما پوشيده ماند ،
أَ نُلْزِمُكُمُوها
در شما بنديم آن بيّنت را ،
وَ أَنْتُمْ لَها كارِهُونَ ( 28 )
و شما آن را ناخواهان و دشوار دار .
وَ يا قَوْمِ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مالًا
و اى قوم از شما مالى نمىخواهم بر تبليغ رسالت ،
إِنْ أَجرِيَ إِلَّا عَلَى اللَّهِ
نيست مزد من مگر بر اللَّه ،
وَ ما أَنَا بِطارِدِ الَّذِينَ آمَنُوا
و من نه رانندهء ايشانم كه گرويدهاند باللّه ،
إِنَّهُمْ مُلاقُوا رَبِّهِمْ
كه ايشان هم ديدار خداوند خويش خواهند بود ،
وَ لكِنِّي أَراكُمْ قَوْماً تَجْهَلُونَ ( 29 )
لكن من شما را قومى مىبينم كه ندانيد .
وَ يا قَوْمِ مَنْ يَنْصُرُنِي مِنَ اللَّهِ
و اى قوم كه [ رهاند مرا و ] يارى دهد از اللَّه
إِنْ طَرَدْتُهُمْ
اگر من گرويدگان را رانم ،
أَ فَلا تَذَكَّرُونَ ( 30 )
در نمىيابيد .
وَ لا أَقُولُ لَكُمْ عِنْدِي خَزائِنُ اللَّهِ
و نمىگويم شما را كه نزديك من خزائن اللَّه است [ كه هر چه خواهم دارم و هر چه خواهيد نمايم ] ،
وَ لا أَعْلَمُ الْغَيْبَ
و نميگويم كه من نيامده و پوشيده دانم ،
وَ لا أَقُولُ إِنِّي مَلَكٌ
و نميگويم كه من فرشتهام ، « 1 »
وَ لا أَقُولُ لِلَّذِينَ تَزْدَرِي أَعْيُنُكُمْ
و نمىگويم ايشان را كه بخوارى و سستى و نكوهش فرا مىنگرد چشمهاى شما فرا ايشان ،
لَنْ يُؤْتِيَهُمُ اللَّهُ خَيْراً
كه اللَّه ايشان را نيكى « 2 » نداد [ و بايشان نيك نخواست ] ،
اللَّهُ أَعْلَمُ بِما فِي أَنْفُسِهِمْ
اللَّه داناتر است كه در نفسهاى ايشان چيست ،
إِنِّي إِذاً لَمِنَ الظَّالِمِينَ ( 31 )
[ اگر من ايشان را رانم ] آن گه من از ستمكاران باشم .
قالُوا يا نُوحُ قَدْ جادَلْتَنا
گفتند : اى نوح با ما باز پيچيدى ،
فَأَكْثَرْتَ جِدالَنا
و اين پيچيدن با ما فراوان و دراز كردى ،
فَأْتِنا بِما تَعِدُنا
بيار يك راه
هامش
( 1 ) - فريشته ( الف ) . ( ج )
( 2 ) - نشيد ( الف )