برآمد گل انس بشكفت ، مهب رياح سعادت گشت ، و محل نظر الهيت شد ، به روزى و شبى سيصد و شصت بار آن بنده همه شب در خواب و اين نظر بدل وى روان ، او خفته و نظر اللَّه وى را كوشوان « 1 » ، و اگر از جاده حقيقت يك بار ميلى كند يا در هواى بشريت پروازى كند از عالم غيب ندا آيد كه
وَ أَنِيبُوا إِلى رَبِّكُمْ
.
اى باز هوا گرفته باز آى و مرو * كز رشتهء تو سرى در انگشت من است .
3 - النوبة الاولى
( 11 / 36 - 23 )
قوله تعالى - :
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ
ايشان كه بگرويدند و كردارهاى نيك كردند ،
وَ أَخْبَتُوا إِلى رَبِّهِمْ
و با خداوند خويش آرميدند و خويشتن را بفروتنى فرا وى دادند ،
أُولئِكَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيها خالِدُونَ
( 23 ) ايشان آن بهشتياناند كه جاويدى جاويدان « 2 » در آناند .
مَثَلُ الْفَرِيقَيْنِ
مثل و سان اين دو گروه [ گرويدگان و ناگرويدگان ] ،
كَالْأَعْمى وَ الْأَصَمِّ
راست چون نابينا است و كر ،
وَ الْبَصِيرِ وَ السَّمِيعِ
و بينا و شنوا
هَلْ يَسْتَوِيانِ مَثَلًا
در صفت هرگز يكسان باشند ؟
أَ فَلا تَذَكَّرُونَ ( 24 )
در نمىيابيد [ كه چنين است ؟ ]
وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا نُوحاً إِلى قَوْمِهِ
فرستاديم نوح را بقوم خويش ،
إِنِّي لَكُمْ نَذِيرٌ مُبِينٌ ( 25 )
كه من شما را آگاه كنندهاى ام بيم نماى آشكارا .
أَنْ لا تَعْبُدُوا إِلَّا اللَّهَ
كه مپرستيد مگر اللَّه را ،
إِنِّي أَخافُ عَلَيْكُمْ عَذابَ يَوْمٍ أَلِيمٍ ( 26 )
كه من مىترسم بر شما از عذاب روزى كه عذاب آن دردنماى است .
فَقالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ قَوْمِهِ
سران و سر افرازان گفتند آن كافران قوم او ،
ما نَراكَ إِلَّا بَشَراً مِثْلَنا
نمىبينيم ترا مگر مردمى [ هم چون ما ] ،
وَ ما نَراكَ اتَّبَعَكَ
و نمىبينيم ترا كه به تو پىبرد
إِلَّا الَّذِينَ هُمْ أَراذِلُنا
مگر ايشان كه رذالهء مااند [ بنگرود آن ما ] ،
بادِيَ الرَّأْيِ
پيشين ديدار [ ناانديشيده و ترا ناشناخته ] ،
هامش
( 1 ) - نگهبان . ( ج ) .
( 2 ) جاودان ( ج ) .