زنّار كفر بگشادند و كمر وفاى دين در ميان جان بستند .
أَ وَ لا يَرَوْنَ أَنَّهُمْ يُفْتَنُونَ فِي كُلِّ عامٍ . . .
الاية - چون روزگار بر مرد تيره گردد و نكبات و بليّات و حوادث روزگار دست درهم دهد و فتنهء روزگار و فتنهء عوام و فتنهء نفس كقطع الليل المظلم درهم پيچد ؛ جز زينهار خواستن و بوى باز پناهيدن چه روى باشد ؟ خوابى چون خواب غرق شدگان ، خوردى چون خورد بيماران ، عيشى چون عيش زندانيان بايد تا درد وى را مرهم پديد آيد و در حمايت زينهاريان شود كه رضاى حق با زينهار بنده دست بزينهار دارد ، ميگويد جلّ جلاله :
وَ قُولُوا قَوْلًا سَدِيداً يُصْلِحْ لَكُمْ أَعْمالَكُمْ وَ يَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ
.
قوله :
لَقَدْ جاءَكُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِكُمْ . . .
الاية - يباشركم فى البشريّة لكن يباينكم فى الخصوصيّة . يا محمد ! تو همىگوى :
إِنَّما أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ
- من بشرىام همچون شما ، همى گويم :
أَ لَمْ يَجِدْكَ يَتِيماً فَآوى
- تو آن درّ يتيمى كه چون تويى ديگر نبود . بشرى را كى رسد كه در صدر قبول حقّ محمل ناز وى همى كشند كه
لَعَمْرُكَ
! بشرى را چون سزد كه قبضه صفت به حكم عنايت بيان صيقلى آينهء دل وى كند كه
أَ لَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ
! بشرى چون بود كه مستوفى ديوان ازل و ابد حوالت قبول و ردّ خلق وادرگاه وى كند كه
ما آتاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا
! يا محمد ! تو ديگرى و كار تو ديگر است .
از نطق بهر دهن زبانى دگرى * وز لطف بهر بدن روانى دگرى
در خاطر هر كسى گمانى دگرى * در تو كه رسد تو خود جهانى دگرى
گفتهاند : كه در دوستى هم فراق است و هم وصال ، در عهد ازل كه قسمت دوستى ميكردند نالهء درد فراق از خانهء بو جهل بر آمد و تلألؤ خورشيد وصال از حجرهء محمد عربى بتافت ، از آن فراق در دل بيگانگان دوزخى آفريدند ، و ازين وصال در سينهء دوستان بهشتى اثبات كردند ، زان پس كه خورشيد وصال بر آن مهتر تافت عالميان در راه وى متحير شدند ، پيغامبران را آرزوى جمال و اتباع وى خواست .
موسى كليم ميگويد : بار خدايا مرا از امّت وى گردان . عيسى روح اللَّه ميگويد :
بار خدايا مرا حاجب درگاه وى گردان ، خليل ميگويد : بار خدايا ذكر من به زبان امّت