لختى حرام ، لختى راستى لختى كژى ، لختى عيب لختى هنر ، و قيل : هو ان يجمع بين الاستغفار و الذنب گناه مىكند و با گناه استغفار مىكند و در خبر است ما اصر من استغفر رب العزه ميگويد :
وَ مَنْ يَعْمَلْ سُوءاً أَوْ يَظْلِمْ نَفْسَهُ ثُمَّ يَسْتَغْفِرِ اللَّهَ يَجِدِ اللَّهَ غَفُوراً رَحِيماً
و گفتند زلت بنده و عمل صالح بهم جمع كردن دليل است كه گناهان بنده ثواب طاعت باطل نكند كه اگر باطل كردى عمل صالح نگفتى ، آن گه گفت :
عَسَى اللَّهُ أَنْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ
واجب كرد خداى كه ايشان را وا پذيرد با همه عيبها و بر گيرد با همه جرمها
إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ
كه خداى عيب پوش است و آمرزگار مهربان . عثمان نهرى مىگفت در قرآن آيتى اميدوارتر از اين آيت نيست اين امّت را و خبر درست است از مصطفى ص
برواية سمرة بن جندب قال قال رسول اللَّه ص « اتانى الليل آتيان ابتعثانى فانتهينا الى مدينة مبنية بلبن ذهب « 1 » و لبن فضة فثلثانا رجال شطر منهم خلقهم كاحسن ما انت راء و شطر كاقبح ما انت راء قالا لهم اذهبوا فقعوا ذلك النهر فوقعوا فيه ثم رجعوا الينا قد ذهب ذلك السوء عنهم فصاروا فى احسن صورة قالا لي ، هذه جنة عدن و ها ذاك منزلك و اما القوم الذى كان شطر منهم حسن و شطر منهم قبيح فانهم خلطوا عملا صالحا و آخر سيئا تجاوز اللَّه عنهم .
سديگر قسم
وَ آخَرُونَ مُرْجَوْنَ لِأَمْرِ اللَّهِ
. ميگويد ديگراناند قومى با عيبهاى بزرگ و جرمهاى فاحش فعل بد و گفت كژ خصمان انبوه و خوردنا روى جوانى در دليرى و پيرى در سستى درويشى در ناسپاسى و توانگرى در ناپاكى . در روز دولت ستمكارى و در ايام قوت شوخى مايهء نه مگر در دل ، آشنايى و اقرار بيگانگى ، ايشان را ميگويد :
مُرْجَوْنَ لِأَمْرِ اللَّهِ
ايشان را و امشيت من گذاريد و با اوميد فرو گذاريد و ايشان را بنوميدى ميفكنيد ،
إِمَّا يُعَذِّبُهُمْ وَ إِمَّا يَتُوبُ عَلَيْهِمْ
يا عذاب كند ايشان را بعدل يا عذر پذيرد از ايشان بفضل ، اگر عدل كند او را رواست و اگر فضل كند از وى سزاست و نه هر چه در عدل رواست از فضل سزا است كه هر چه از فضل سزا است در عدل رواست . فضل بر عدل سالار است و عدل در دست فضل گرفتار است . عدل پيش فضل
هامش
( 1 ) در نسخهء الف : تلين 27