10 - النوبة الاولى
( 9 / 99 - 90 )
قوله تعالى :
وَ جاءَ الْمُعَذِّرُونَ مِنَ الْأَعْرابِ
آمدند قومى عذر سازان از اعراب ،
لِيُؤْذَنَ لَهُمْ
تا ايشان را دستورى دهند نشست را ،
وَ قَعَدَ الَّذِينَ كَذَبُوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ
و بنشستند ايشان كه با خداى و رسول دروغ گفته بودند كه گرويدگانيم ،
سَيُصِيبُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ . ( 90 )
آرى رسد بنا گرويدگان از ايشان عذابى دردنماى .
لَيْسَ عَلَى الضُّعَفاءِ
نيست بر ناتوانان زنان و كودكان و پيران سست شدگان ،
وَ لا عَلَى الْمَرْضى
و نه بيماران ،
وَ لا عَلَى الَّذِينَ لا يَجِدُونَ ما يُنْفِقُونَ
و نه بر ايشان كه نفقه نمىيابند كه بغزا آيند ،
حَرَجٌ
تنگى در باز نشستن ،
إِذا نَصَحُوا لِلَّهِ وَ رَسُولِهِ
آن گه كه نيك خواه باشند خداى را و رسول را ،
ما عَلَى الْمُحْسِنِينَ مِنْ سَبِيلٍ
نيست بر نيكو كاران هيچ عتابى ،
وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ . ( 91 )
و خداى آمرزگارى مهربان است .
وَ لا عَلَى الَّذِينَ إِذا ما أَتَوْكَ
و نه بر ايشان كه به تو آمدند ،
لِتَحْمِلَهُمْ
تا ايشان را ستور دهى ،
قُلْتَ لا أَجِدُ ما أَحْمِلُكُمْ عَلَيْهِ
گفتى نمىياوم ستورى كه شما را دهم ،
تَوَلَّوْا
برگشتند
وَ أَعْيُنُهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ
و چشمهاى ايشان آب ميريخت از اشك ،
حَزَناً
از آن اندوه كه ستور نيافتند ،
أَلَّا يَجِدُوا ما يُنْفِقُونَ
. ( 92 ) و از اندوه آن كه نفقه ندارند راه را .
إِنَّمَا السَّبِيلُ عَلَى الَّذِينَ يَسْتَأْذِنُونَكَ
عذاب و خشم و تاوان بر ايشان است كه دستورى ميخواهند از تو باز نشستن را ،
وَ هُمْ أَغْنِياءُ
و ايشان توانگراناند ستور دارند و زاد ،
رَضُوا بِأَنْ يَكُونُوا مَعَ الْخَوالِفِ
بپسنديدند خود را كه با زنان باز نشينند در خانها ،
وَ طَبَعَ اللَّهُ عَلى قُلُوبِهِمْ فَهُمْ لا يَعْلَمُونَ . ( 93 )
و خداى مهر نفاق بر دلهاى ايشان نهاد تا روشنايى دانش در آن نشود .
الجزء الحادى عشر