9 - النوبة الاولى
( 9 / 89 - 79 )
قوله تعالى :
الَّذِينَ يَلْمِزُونَ الْمُطَّوِّعِينَ
ايشان كه مىطعن كنند ، عيب جويند در فراخ بخشيدگان بخوش منشى ،
مِنَ الْمُؤْمِنِينَ
از گرويدگان ،
فِي الصَّدَقاتِ
در زكاتها و صدقتها ،
وَ الَّذِينَ لا يَجِدُونَ إِلَّا جُهْدَهُمْ
و [ عيب ميكنند ] ايشان را كه نمىياوند و نميدارند [ كه بخشند ] مگر اندك خويش ،
فَيَسْخَرُونَ مِنْهُمْ
از ايشان مىافسوس دارند ،
سَخِرَ اللَّهُ مِنْهُمْ
جزاى ايشان داد به آن افسوس كه ميدارند ،
وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ . ( 79 )
و ايشانراست عذابى دردنماى .
اسْتَغْفِرْ لَهُمْ
آمرزش خواه ايشان را ،
أَوْ لا تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ
يا مخواه آمرزش ايشان را ،
إِنْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ سَبْعِينَ مَرَّةً
اگر آمرزش خواهى ايشان را هفتاد بار ،
فَلَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ
نيامرزد خداى ايشان را ،
ذلِكَ بِأَنَّهُمْ كَفَرُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ
اين به آنست كه ايشان كافر شدند بخداى و رسول او ،
وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفاسِقِينَ . ( 80 )
و خداى راه نماى و پيش برنده نيست قومى را كه بنزديك او از فاسقاناند .
فَرِحَ الْمُخَلَّفُونَ
شاد گشتند با پس كردگان [ خداى عز و جل از غزاى تبوك ] ،
بِمَقْعَدِهِمْ
به نشست خويش ،
خِلافَ رَسُولِ اللَّهِ
بر خلاف رسول خداى ،
وَ كَرِهُوا أَنْ يُجاهِدُوا بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ
و دشوار داشتند كه باز كوشند بمال خويش و تن خويش ،
فِي سَبِيلِ اللَّهِ
از بهر خداى و در راه خداى ،
وَ قالُوا
و يكديگر را گفتند ،
لا تَنْفِرُوا فِي الْحَرِّ
بيرون مشيد ، بجنگ درين گرما ،
قُلْ نارُ جَهَنَّمَ
گوى آتش دوزخ ،
أَشَدُّ حَرًّا
توش آن سختتر است ،
لَوْ كانُوا يَفْقَهُونَ . ( 81 )
اگر ايشان دريا بنديد و داننديد .
فَلْيَضْحَكُوا قَلِيلًا
تا اندكى خندند از شادى خويش ،
وَ لْيَبْكُوا كَثِيراً
و فراوان گريند [ فردا از پشيمانى خويش ] ،
جَزاءً بِما كانُوا يَكْسِبُونَ . ( 82 )
بپاداش آنچه ميكردند .
فَإِنْ رَجَعَكَ اللَّهُ
اگر باز برد ترا خداى [ از تبوك ] ،
إِلى طائِفَةٍ مِنْهُمْ
با ايشان كه زنده ماندهاند از ايشان و مصرّ ،
فَاسْتَأْذَنُوكَ لِلْخُرُوجِ
و از تو دستورى خواهند بيرون آمدن را [ بغزاء خيبر با تو ] ،
فَقُلْ لَنْ تَخْرُجُوا مَعِيَ أَبَداً
گوى با من هرگز