گفت خداوند من !
لَوْ شِئْتَ
اگر خواستى تو
أَهْلَكْتَهُمْ مِنْ قَبْلُ
ايشان را در خانهها هلاك كردى پيش از اين ،
وَ إِيَّايَ
و مرا با ايشان [ تا كفن يافتندى و جاى دفن ]
أَ تُهْلِكُنا
مى هلاك كنى ما را
بِما فَعَلَ السُّفَهاءُ مِنَّا
به آنچه نادانى چند كردند از ما
إِنْ هِيَ إِلَّا فِتْنَتُكَ
نيست اين بودنيها كه مىبود مگر آزمايش تو
تُضِلُّ بِها مَنْ تَشاءُ
گمراه كنى به آن او را كه خواهى
وَ تَهْدِي مَنْ تَشاءُ
و راه نمايى به آن او را كه خواهى
أَنْتَ وَلِيُّنا
[ رسد ترا هر چه كنى ] خداوند مايى مهربان و يار مايى
فَاغْفِرْ لَنا
بيامرز ما را
وَ ارْحَمْنا
و ببخشاى بر ما
وَ أَنْتَ خَيْرُ الْغافِرِينَ
( 155 ) و تو بهتر آمرزگارانى .
وَ اكْتُبْ لَنا
و بنويس ما را و واجب كن
فِي هذِهِ الدُّنْيا حَسَنَةً
درين گيتى نيكويى
وَ فِي الْآخِرَةِ
و در آن گيتى هم
إِنَّا هُدْنا إِلَيْكَ
ما به تو باز گشتيم و بر تو باز آمديم
قالَ
خداوند گفت :
عَذابِي أُصِيبُ بِهِ مَنْ أَشاءُ
عذاب من آنست كه مىرسانم آن به آنكه خود خواهم
وَ رَحْمَتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ
و بخشايش من خود رسيده است بهر چيز
فَسَأَكْتُبُها
فراهم آرم فرداى قيامت آن رحمت و واجب گردانم
لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ
ايشان را كه از شرك مىپرهيزند و از خشم و عذاب من مىپرهيزند
وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ
و زكات مال مىدهند
وَ الَّذِينَ هُمْ بِآياتِنا يُؤْمِنُونَ
( 156 ) و ايشان كه بسخنان ميگروند .
الَّذِينَ يَتَّبِعُونَ الرَّسُولَ
ايشان كه پى مىبرند به اين فرستاده
النَّبِيَّ الْأُمِّيَّ
پيغامبر امّى نادبير
الَّذِي يَجِدُونَهُ مَكْتُوباً
او كه مييابند اهل كتابين
مَكْتُوباً
نبشته صفت نام وى
عِنْدَهُمْ فِي التَّوْراةِ وَ الْإِنْجِيلِ
بنزديك ايشان در توراة و انجيل
يَأْمُرُهُمْ بِالْمَعْرُوفِ
ايشان را ميفرمايد بمعروف
وَ يَنْهاهُمْ عَنِ الْمُنْكَرِ
مىباز زند ايشان را از منكر
وَ يُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّباتِ
و حلال و گشاده مىكند