وَ واعَدْنا مُوسى ثَلاثِينَ لَيْلَةً
- چه عزيز است وعده دادن در دوستى ! و چه بزرگوار است نشستن بوعدهگاه دوستى ! چه شيرين است خلف وعده در مذهب دوستى ! پير طريقت گفت در رموز اين آيت : مواعيد الا حبّة ان اخلفت فانها تونس .
ثمّ قال :
امطلينى و سوّفى * و عدينى و لا تفى
وعده واپس داشتن و روزها در پيش وعده افكندن نپسنديدهاند الا در مذهب دوستى ، كه در دوستى بىوفايى عين وفاست ، و ناز دوستى . نبينى كه رب العالمين با موسى كليم اين معاملت كرده او را سى روز وعده داد . چون بسر وعده رسيد ، ده روز ديگر درافزود . از آن درافزود كه موسى در آن خوش مىبود . موسى آن سى روز سرمايه شمرد و اين ده روز سود ، گفت : بارى نقدى يك بار ديگر كلام حق شنيدم چون آن مىافزود :
رقىّ لعمرك لا تهجرينا * و منّى لقاءك ثمّ امطلينا
عدى و امطلى ما تشائين انّا * نحبّك ان تمطلى العاشقينا
فان تنجز الوعد تفرح و الا * نعيش بوعدك راضين حينا
رقّى شعفتنا لا تهجرينا * و منّينا المنى ثم امطلينا
عدينا من غد ما شئت انّا * نحب و ان مطلت الواعدينا
فاما تنجزى نفرح و الا * نعيش بما نؤمّك منك حينا « 1 »
موسى ( ع ) درين سفر سى روز در انتظار بماند كه طعام و شرابش ياد نيامد ، و از گرسنگى خبر نداشت ، از آن كه محمول حق بود ، در سفر كرامت ، در انتظار مناجات . باز در سفر اول كه او را به طالب علمى بر خضر فرستادند يك نيم روز در گرسنگى
هامش
( 1 ) - سه بيت اخير تنها در نسخهء ج بود .