وَ الضَّرَّاءِ
و تنگى
لَعَلَّهُمْ يَضَّرَّعُونَ
( 94 ) مگر كه ايشان در من زارند .
ثُمَّ بَدَّلْنا
پس آن ايشان را بدل داديم
مَكانَ السَّيِّئَةِ الْحَسَنَةَ
بجاى آن بديها ايمنى و فراخى
حَتَّى عَفَوْا
تا انبوه شدند
وَ قالُوا
و گفتند :
قَدْ مَسَّ آباءَنَا الضَّرَّاءُ وَ السَّرَّاءُ
اين هميشه بوده است و بپدران ما هم رسيده روزگار به دو روزگار نيك . در آن عتاب نيست كه نه خود جز با ما نيست
فَأَخَذْناهُمْ بَغْتَةً
فرا گرفتيم ايشان را ناگاه
وَ هُمْ لا يَشْعُرُونَ
( 95 ) از آنجا كه ندانستند .
وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرى
و اگر اين مردمان كه در شهرهااند
آمَنُوا وَ اتَّقَوْا
ايمان آوردندى و از نافرمانى بپرهيزيدندى
لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ
ما بر ( 1 ) ايشان بازگشاديمى
بَرَكاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ
بركتهايى از آسمان و زمين
وَ لكِنْ كَذَّبُوا
لكن دروغ زن گرفتند فرستادگان مرا
فَأَخَذْناهُمْ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ
( 96 ) فرا گرفتيم ايشان را به آنچه ميكردند .
أَ فَأَمِنَ
ايمن نشستند
أَهْلُ الْقُرى
اين مردمان كه در شهرهااند
أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنا
كه بايشان آيد زور گرفتن ما
بَياتاً وَ هُمْ نائِمُونَ
( 97 ) و ايشان در خواب .
أَ وَ أَمِنَ أَهْلُ الْقُرى
يا ايمن نشستند اين مردمان كه درين شهرهااند
أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنا ضُحًى
تا آنكه بايشان آيد زور گرفتن ما چاشتگاه
وَ هُمْ يَلْعَبُونَ
( 98 ) و ايشان در بازى خويش .
أَ فَأَمِنُوا
ايمناند ايشان
مَكْرَ اللَّهِ
از ساز نهانى اللَّه كه كارى سازد پنهان از ايشان
فَلا يَأْمَنُ مَكْرَ اللَّهِ
ايمن نه نشيند از ساز نهانى اللَّه
إِلَّا الْقَوْمُ الْخاسِرُونَ
( 99 ) مگر گروه زيانكاران .
أَ وَ لَمْ يَهْدِ
پيدا نكرد و بازننمود
لِلَّذِينَ يَرِثُونَ الْأَرْضَ
اين مردمان را كه در شهر نشستهاند
مِنْ بَعْدِ أَهْلِها
پس هلاك كردن پيشينيان جهانيان را
أَنْ لَوْ نَشاءُ
هامش
1 - الف : ور .