اللَّه داناتر
حَيْثُ يَجْعَلُ رِسالَتَهُ
آنجا كه پيغامهاى خويش مىنهد
سَيُصِيبُ الَّذِينَ أَجْرَمُوا
آرى رسد بايشان كه كافر شدند و بجرم مهين مجرم آمدند
صَغارٌ عِنْدَ اللَّهِ
فرودى و گمئى و كمئى و بىآبيى بنزديك اللَّه
وَ عَذابٌ شَدِيدٌ بِما كانُوا يَمْكُرُونَ
( 124 ) و عذابى سخت به آنچه ميكنند از بد ، و مىسگالند از آن .
فَمَنْ يُرِدِ اللَّهُ أَنْ يَهْدِيَهُ
هر كه اللَّه خواهد كه وى را راه نمايد
يَشْرَحْ صَدْرَهُ
باز گشايد دل وى
لِلْإِسْلامِ
تصديق و تسليم را
وَ مَنْ يُرِدْ أَنْ يُضِلَّهُ
و هر كه خواهد كه وى را از راه گم كند
يَجْعَلْ صَدْرَهُ ضَيِّقاً
دل وى را تنگ گرداند
حَرَجاً
سخت تنگ
كَأَنَّما يَصَّعَّدُ فِي السَّماءِ
گويى به آسمان مىباز نشيند
كَذلِكَ
همچنين
يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ
اللَّه تعالى كژى و ناپاكى و بد سازى مينهد
عَلَى الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ
( 125 ) بر ايشان كه نگرويدهاند .
وَ هذا صِراطُ رَبِّكَ
اين نامه راه خداوند تو است كه در آن بوى روند و بوى رسند
مُسْتَقِيماً
راه راست درست پاينده باز گشاده
قَدْ فَصَّلْنَا الْآياتِ
پيدا كرديم اين سخنان خود را
لِقَوْمٍ يَذَّكَّرُونَ
( 126 ) قومى را كه پند مىپذيرند ، و حق را در ياد ميدارند .
لَهُمْ دارُ السَّلامِ
ايشانراست سراى رستگى و آزادى و تن آسانى
عِنْدَ رَبِّهِمْ
بنزديك خداوند ايشان
وَ هُوَ وَلِيُّهُمْ بِما كانُوا يَعْمَلُونَ
و وى يار ايشان به آنچه مىكردند .
النوبة الثانية
قوله تعالى :
وَ ذَرُوا ظاهِرَ الْإِثْمِ وَ باطِنَهُ
- كردار آدمى دو طرف دارد :
يك طرف بدل پيوسته ، آن را نيت گويند ، و يك طرف بتن پيوسته ، آن را عمل گويند .