، پيشين آنست كه به موسى كافر بودند ، و پسين آنست كه عيسى را پسر خواندند . وجهى ديگر است پيشين
ضَلُّوا
آنست كه عيسى را پسر خواندند و پسين آنست كه مصطفى را دروغ زن خواندند .
لُعِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا
- اين آيت در تغليظ است در ترك امر معروف و نهى منكر و تشديد بر علما ، تا خلق را پند دهند ، و باز زنند ، و در حق گفتن از خلق باك ندارند ، و فرا ظالم گويند كه مكن و معنى لعنت ، راندن است و دور كردن از رحمت اللَّه ، و لعنت بر زبان داود آن بود كه اصحاب السبت ماهى گرفتند روز شنبه در مخالفت فرمان ، داود گفت : « اللهم انّ عبادا قد خالفوا امرك و تركوا قولك فالعنهم و اجعلهم آية و مثلا لخلقك ، فمسخهم اللَّه قردة » ، و لعنت بر زبان عيسى آن بود كه قومى كه مائده خوردند ايمان نياوردند ، و در كفر بيفزودند ، تا عيسى گفت : « اللهم انك انت وعدتنى من كفر منهم بعد ما يأكل المائدة ان تعذبه عذابا لا تعذبه احدا من العالمين . اللهم العنهم كما لعنت اصحاب السّبت » . پنج هزار مرد بودند كه در ميان ايشان زنى و كودكى نه ، بدعاء عيسى همه خنازير گشتند . و گفتهاند : داود بقومى برگذشت كه بر منكرى جمع آمده بودند ، داود ايشان را نهى كرد . ايشان گفتند : نحن قرود ما نفقه . داود گفت :
« كُونُوا قِرَدَةً »
فمسخهم اللَّه قردة . و ان قوما كانوا يجتمعون على عيسى يسبّونه فى امّه ، قال اللَّه ان يجعلهم خنازير ، فذلك لعنهم على لسان داود و عيسى بن مريم .
و
عن عبد اللَّه بن مسعود قال : قال رسول اللَّه ( ص ) : « لما وقعت بنو اسرائيل فى المعاصى ، نهتهم علماؤهم فلم ينتهوا ، فجالسوهم فى مجالسهم و واكلوهم و شاربوهم فضرب اللَّه قلوب بعضهم ببعض ، فلعنهم على لسان داود و عيسى بن مريم
ذلِكَ بِما عَصَوْا وَ كانُوا يَعْتَدُونَ »
، ثمّ قال ( ص ) : « كلّا و الذى نفسى بيده حتى تأخذوا على يد الظالم فتأطروه على الحق اطرا » قوله تأطروه اى : تعطفوه .