هُزُواً وَ لَعِباً مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ مِنْ قَبْلِكُمْ وَ الْكُفَّارَ أَوْلِياءَ
. و الكفار مجرور قراءت ابو عمر و كسايى است معطوف بر
مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ
اى : و من الكفار .
باقى بنصب خوانند ، معطوف بر
الَّذِينَ اتَّخَذُوا دِينَكُمْ
اى : و لا تتخذوا الكفار اولياء .
آن گه گفت :
وَ اتَّقُوا اللَّهَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ
پرهيزيد از خشم و عذاب خدا در موالات اين كافران اگر بحقيقت گرويدگانيد و بوعد و وعيد وى ايمان داريد .
وَ إِذا نادَيْتُمْ إِلَى الصَّلاةِ
- يعنى بالاذان و الاقامة . چون مسلمانان بانگ نماز ميگفتند ، و بر نماز ميخاستند جهودان ميگفتند : قد قاموا لا قاموا ، قد صلّوا لا صلّوا ، ركعوا لا ركعوا ، سجدوا لا سجدوا . اين سخن بر طريق استهزا ميگفتند و ميخنديدند ، تا رب العزة در شأن ايشان اين آيت فرستاد .
سدّى گفت : مردى ترسا در مدينه آواز مؤذن شنيد كه ميگفت : « اشهد انّ محمدا رسول اللَّه » . آن ترسا گفت : حرق الكاذب ، سوخته باد دروغ زن . رب العزّة اين سخن هم در آن ترسا اجابت كرد . چاكرى داشت ، و يك شب آتش برافروخت اندر خانه ، و ترسا و كسان وى همه خفته بودند . شررى از آن آتش در جامه افتاد ، ترسا و كسان وى هر چه در خانه همه بسوخت . و گفتهاند : كافران چون آواز مؤذّن شنيدند كه بانگ نماز ميگفت حسد بردند برسول خدا و مسلمانان ، و آن را عظيم كراهيت داشتند . آمدند برسول خدا و گفتند : تو دعوى نبوت ميكنى ، و بدعتى نهادى كه انبيا ننهادند كه پيش از تو بودند ، و اگر درين خيرى بودى ايشان بدان سزاوار تر بودندى ( 1 ) از كجا برساختى و چرا نهادى اين آواز دادن بدين ناخوشى ؟ رب العالمين بجواب ايشان اين آيت فرستاد :
وَ مَنْ أَحْسَنُ قَوْلًا مِمَّنْ دَعا إِلَى اللَّهِ وَ عَمِلَ صالِحاً
يعنى كه اگر كافران اين آواز ناخوش ميدانند بدان اعتبار نيست ، كه هيچ گفتار ازين
هامش
1 - نسخهء الف ، بودنديد .