مرا چون يابد . يا داود زمينيان را گوى : روى بصحبت و مؤانست من آريد ، و بذكر من انس گيريد ، تا انس دل شما باشم . من طينت دوستان خود از طينت خليل خود آفريدم ، و از طينت موسى كليم خود و از طينت محمد حبيب خود . يا داود من دل مشتاقان خود را از نور خود آفريدم و بجلال خود پروردم . مرا بندگانىاند كه من ايشان را دوست دارم ، و ايشان مرا دوست دارند :
يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ
. ايشان مرا ياد كنند و من ايشان را ياد كنم :
فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ
. ايشان از من خشنود و من از ايشان خشنود :
رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ
. ايشان در وفاء عهد من و من در وفاء عهد ايشان :
أَوْفُوا بِعَهْدِي أُوفِ بِعَهْدِكُمْ
. ايشان مشتاق من و من مشتاق ايشان : « الا طال شوق الأبرار الى لقايى ، و أنا الى لقائهم لاشد شوقا » .
إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ
- قال ابو سعيد الخراز رحمه اللَّه : اذا اراد اللَّه ان يوالى عبدا من عبيده فتح عليه بابا من ذكره ، فاذا استلذ الذكر فتح عليه باب القرب ، ثم رفعه الى مجلس الانس ، ثم اجلسه على كرسى التوحيد ، ثم رفع عنه الحجب ، و أدخله دار الفردانية ، و كشف عنه الجلال و العظمة ، فاذا وقع بصره على الجلال و العظمة ، بقى بلا هو ، فحينئذ صار العبد فانيا ، فوقع فى حفظه سبحانه ، و برىء من دعاوى نفسه » .
بو سعيد خراز گفت : چون خداى تعالى خواهد كه بندهاى برگزيند ، و از ميان بندگان او را ولى خود گرداند ، اول نواختى كه بر وى نهد آن باشد كه وى را بر ذكر خود دارد ، تا از كار خود با كار حق پردازد ، و از ياد خود با ياد حق پردازد ، و از مهر خود با مهر حق آيد . چون با ذكر و مهر حق آرام گرفت ، او را به خود نزديك گرداند . نشان نزديكى حلاوت طاعت بود ، و كراهيت معصيت ، و عزلت از خلق ، و لذت خلوت .
پس او را در مجلس خلوت بر بساط انس بر كرسى توحيد نشاند . آزاد از خلق ، و شاد به حق ، و بىقرار در عشق ، حجابها برداشته ، و در ميدان فردانيّت فرو آورده ، و مكاشف جلال و