يَقُولُونَ نَخْشى
ميگويند ميترسيم ،
أَنْ تُصِيبَنا دائِرَةٌ
كه مگر روزى بما دائرهاى رسد ،
فَعَسَى اللَّهُ أَنْ يَأْتِيَ بِالْفَتْحِ
مگر كه اللَّه فتح آرد گشادكار [ و پيروزى رسول خويش را ] ،
أَوْ أَمْرٍ مِنْ عِنْدِهِ
يا كارى از نزديك خويش ،
فَيُصْبِحُوا عَلى ما أَسَرُّوا فِي أَنْفُسِهِمْ
منافقان در آنچه پنهان ميداشتند در نفس خويش ،
نادِمِينَ
( 52 ) پشيمانان گشتند [ و بدلها پشيمانى خوردند ] .
وَ يَقُولُ الَّذِينَ آمَنُوا
و مؤمنان ميگفتند :
أَ هؤُلاءِ الَّذِينَ أَقْسَمُوا بِاللَّهِ
اينان آنند كه سوگند ميخوردند به خدا ،
جَهْدَ أَيْمانِهِمْ
بهر سوگند كه دانستند و خواستند و توانستند ،
إِنَّهُمْ لَمَعَكُمْ
كه ايشان [ در نوائب و دوائر ] با شمااند ،
حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ
باطل شد كردارهاى ايشان
فَأَصْبَحُوا خاسِرِينَ
( 53 ) و [ در آن جهان ] زيانكارانند .
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا
اى ايشان كه بگرويدند ،
مَنْ يَرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ
هر كه از شما برگردد از دين خويش ،
فَسَوْفَ يَأْتِي اللَّهُ بِقَوْمٍ
آرى اللَّه قومى آرد ،
يُحِبُّهُمْ
كه خداى ايشان را دوست دارد ،
وَ يُحِبُّونَهُ
و ايشان اللَّه را دوست دارند ،
أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ
مؤمنان را نرم جانب و خوش باشند ،
أَعِزَّةٍ عَلَى الْكافِرِينَ
بر كافران سخت و به زور و نابخشاينده ،
يُجاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ
بازميكوشند [ با دشمنان خدا ] از بهر خدا ،
وَ لا يَخافُونَ لَوْمَةَ لائِمٍ
و نترسند از زبان زدن ملامت كنندگان ،
ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ
آن فضل خداوند است ،
يُؤْتِيهِ مَنْ يَشاءُ
آن را دهد كه خود خواهد ،
وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِيمٌ
( 54 ) و اللَّه فراخ توان است دانا .
إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ
خداوند و كارساز و يار شما و همدم ( 1 ) شما اللَّه است و رسول وى ،
وَ الَّذِينَ آمَنُوا
و پس مؤمنان ،
الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ
آنان
هامش
1 - نسخهء الف : هام دل .