گشايش خداوند بر كسانى است كه جاى گشايند و بدين وسيله نزديك شوند و به پاداش اجابت امر او نايل آيند .
«
يَفْسَحِ اللَّهُ لَكُمْ وَ إِذا قِيلَ انْشُزُوا
- تا خدا در كار شما گشايش دهد . و چون گويند كه برخيزيد ، » يعنى برخيزيد و راست بايستيد ، يا برخيزيد و مجلس را ( كه پايان يافته است ) ترك كنيد .
«
فَانْشُزُوا
- پس برخيزيد ، » و اگر اين ادب در مورد همهء مؤمنان عموميّت دارد ، اهميّت آن نسبت به مؤمنان اهل علم بيشتر است ، زيرا ايشان به نزديك نشينى به رهبرى و بالانشينى در مجالس از ديگران سزاوارترند .
«
يَرْفَعِ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ دَرَجاتٍ
- خدا آنهايى را كه ايمان آوردهاند و كسانى را كه دانش يافتهاند به درجاتى برافرازد . » / 170 درجاتى همانند درجات ايمانى و علمى ايشان .
اين آيه مقياسهاى برترى مادّى را نفى مىكند ، هم چنان كه پايگاه و زمام رهبرى امّت را به صاحبان كفايت و شايستگى حقيقى ( مؤمنان عالم ) مىدهد ، نه به صاحبان مال و فرزندان ، و اين تأكيد بر پايگاه مؤمنان و عالمان و اين كه شايستگى رهبرى از آن ايشان است ، در برابر گمانهاى منافقان و تصوّرات گمراهانهء آنان دربارهء رهبرى و برترى است ، چه آن را براى صاحبان مال و فرزندان و پيروانى پيشتر تصوّر مىكردند ، و اين پندار آنان را به توطئه چينى در برابر رهبرى پيامبر ( صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ) و نقشه كشى براى نافرمانى و گردن كشى بر ضدّ او وا مىداشت ، تا آنجا كه گفتند : چگونه او رهبر ما باشد در حالى كه به مال و فرزند از ما فزونتر نيست ؟ ! در پايان اين آيه ، خداوند به ياد ما مىآورد كه از هر كارى كه انسان مىكند آگاه است ، تا به بر حذر بودن از معصيت او و پرهيزگارى خود بيفزاييم .