«
وَ قَفَّيْنا بِعِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ وَ آتَيْناهُ الْإِنْجِيلَ
- و عيسى بن مريم را از پى آنان روانه كرديم و به او انجيل را داديم ، » و انجيل مغاير با آن رسالتها نيست ، بلكه متضمن همان مفاهيم و ارزشهاست ، جز اين كه نژادپرستىاى كه بنى اسرائيل پيش از نزول انجيل بدان فرو افتادند و نگرش مادّى و سخت دلىاى كه همراه آن پديد آمده نياز به جرعههايى از مهربانى و عطوفت و زهد و خشوع داشت ، و سخنان انجيل سرشار از اين مطالب بود تا بى اعتدالى مادّى سركش را درمان كند ، و بدين گونه خداوند بذر رأفت و مهربانى و بلكه زهد و رهبانيّت ناب و پاكيزه را در دلهاى پيروان عيسى ( ع ) كاشت .
«
وَ جَعَلْنا فِي قُلُوبِ الَّذِينَ اتَّبَعُوهُ رَأْفَةً وَ رَحْمَةً
- و در دل پيروانش مهربانى و رحمت نهاديم . » رأفت ( مهربانى ) همانا گرايش و عطوفت قلبى است ، در حالى كه رحمت مظهر و نمودار خارجى آن است مانند بخشش و فروتنى ، و برخى گويند : رأفت خوددارى و جلوگيرى از ضرر رساندن است ، در صورتى كه رحمت به معنى سود رساندن بسيار آمده ، و نظير اين كلمات هنگامى كه به صورت تنها ذكر شود شامل معنى تمام مىشود در حالى كه اگر به صورت همراه بيايد و اطلاق شود هر يك بر معنى خاصّى دلالت مىكند ، و توالى ذكر آنها دلالت بر تأكيد دارد و اين مفهوم را به ذهن مىآورد كه خداوند مقدارى زياده از عطوفت و مهربانى را در دلهاى پيروان عيسى ( ع ) نهاد . و اين حق و سزاوار ايشان بود . مگر نه آن كه رهبر آنان خود نمونهء والاى زهد و دلسوزى و خشوع و انزوا ( از دنيا ) بود ؟
رأفت و رحمت از بارزترين و بزرگترين صفات خداوند در رفتار او با آفريدگان خويش است «
إِنَّ اللَّهَ بِالنَّاسِ لَرَؤُفٌ رَحِيمٌ
« 167 » - براستى خدا بر مردمان مهربان و بخشاينده است » بدين گونه رسالتهاى الهى نجات مردم را از صفات / 112 بشرى
هامش
( 167 ) - البقرة / 143 .