حقيقت اين توازنى است حكيمانه بين بالا رفتن و تعالى در افق غيب و حضور فعال در حوادث زندگى .
و از اين رو نيز روند سوره شامل داستان رهبانيّت شده كه مسيحيان را از راه درست دور كرده است هم چنان كه پيش از آنها يهوديان هنگامى كه دچار ديدگاه ( دودمانى و ) نژادى شدند از آن منحرف گشتند . اگر آيهء پيشين با اشارهاى زودگذر به دودمانخواهى ( و نژادپرستى ) يهود و جز آنان پرداخته اين آيه بروشنى خطاى رهبانيّت را آشكار ساخته است و هر دو آيه يادآور شدهاند كه راه درست و استوار در سنّت انبيايى نمايانگر است كه پى در پى براى بشريّت رسالتى واحد آوردهاند كه نشانههاى آن همراه با زمان ، معلوم و معيّن است ، و خطّ واحد و مشتركى كه سيرت و روش تمام ايشان بدان رهنمون است همان ميزان و ترازوى سنجيدن حقّ است و همان در قرآن تمثّل مىيابد ، چنان كه اين مطلب را در آيات آينده مىخوانيم :
«
ثُمَّ قَفَّيْنا عَلى آثارِهِمْ بِرُسُلِنا
- سپس پيامبران خود را پس از ايشان فرستاديم ، » يكى پس از ديگرى ، كه خداوند به وسيلهء ايشان بشريّت را به خطّ نوح و ابراهيم رهنمايى كرد ، هر چند مردم از پيروى آن خط نافرمانى كرده و به گمراه رفته بودند ، امّا پيامبران همان راه را پيروى كردند و پيمودند و براى همان هدفها كوشيدند و با همان وسايل ( دلايل و بيّنات ، كتاب ، ميزان و آهن : شمشير ) كار كردند . نسلهاى آيندهء امّت نيز بايد هم چنان مسئول اين راهنوردى باشند و گام در جاى گام پيشاهنگان صالح گذارند و جادهء تمدن و تكامل را بپيمايند . . . و آن گاه كه عامل زمان و گذشت قرنها و نسلها امّت را از ايشان ( يعنى از پيامبر و امامان راستين هدايت ) دور مىكند و فاصلهاى به وجود مىآورد ، كتاب و امام بهترين مقياس و وسيلهء شناختن راه درست هستند . آرى ، / 111 بازگشت امّت به خط درست ، و بخصوص در جامعهاى كه ديرى در گمراهى و انحراف راه سپرده ، امّت را در برابر مقاومتها و مخالفتهايى دشوار قرار مىدهد ، ولى تنها راه هدايت و سعادت و نجات از گمراهى و بدبختى همين است .