وقتى ما در درگاه پروردگارى بزرگ ، و صاحب فضلى بزرگ و آمرزشى بزرگ و مورد خشنودى او هستيم ، براستى از نابخردى است كه خود را به كمتر از آن راضى كنيم و به اندك چيزى بسازيم و چنان فضل بزرگى را پشت سر نهيم و رها كنيم .
فرمان الهى دربارهء مسابقهاى كه هدف آن « آمرزش و خشنودى » است در مىرسد ، و اين والاترين مراحل سعى مثبت و حالات آن در برابر افزون جويى در داراييها و فرزندان است كه هدفش گرد آوردن بيشترين مقدار از حطام و خس و خاشاك دنياست و نمايانگر پايينترين درجههاى وابستگى و علاقه به دنياست ، گر چه ممكن است آدمى باور كرده باشد كه بدين وسيله در دنيا به كمال مىرسد .
اين مسابقهء الهى وقتى به حدّ اعلاى خود مىرسد كه مؤمنان فريفته شدن به كردار و آرزوهاى خود را كنار مىگذارند و از مبدأ احساس تقصير و كوتاهى خود به حركت در مىآيند و به مسابقه مىپردازند ، زيرا احساس كمال و تمامى آنان را از سعى و افزونخواهى از خود بازمىدارد ، و از اين روست كه خداى تعالى گويد ( در اين مسابقه ) « به سوى آمرزش و مغفرت » بشتابيد ، و اين از صفات پرهيزگاران است كه « از كردار اندك خود خرسندى ندارند ، و طاعتهاى فراوان را بسيار نشمارند ، پس آنان خود را متّهم انگارند و از كردههاى خويش بيم دارند . اگر يكى از ايشان را بستايند ، از آنچه دربارهء او گويند بترسد و گويد : من خود را از ديگران بهتر مىشناسم و پروردگار من مرا از خويش بهتر مىشناسد . بار خدايا ، مرا مگير بدانچه بر زبان مىآرند ، و بهتر از آنم كن كه مىپندارند ، و بر من ببخشاى آن را كه آگاهى از آن ندارند ، » « 125 » و اين صفت است كه در فرد و جامعه نوآورى و پويايى به وجود مىآورد و آدمى را بر آن مىدارد كه همواره به سوى جلو پيش رود .
هامش
( 125 ) - نهج ، خ 193 ، متن ، ص 304 ( از ترجمهء دكتر شهيدى ، ص 226 ) .