هدفها دنيا بازى و بيهودگى است و به وسيلهء فريبى تبديل مىشود .
«
وَ مَا الْحَياةُ الدُّنْيا إِلَّا مَتاعُ الْغُرُورِ
- و زندگى دنيا جز كالاى فريب نيست . » متاع يا كالا همان زاد و توشه راه ، و غرور ، فريب خوردگى است ، خداى تعالى گويد : «
فَلا تَغُرَّنَّكُمُ الْحَياةُ الدُّنْيا وَ لا يَغُرَّنَّكُمْ بِاللَّهِ الْغَرُورُ
- زندگى دنيا فريبتان ندهد و نيز شيطان فريبكار به ( كرم ) خدا مغرورتان نسازد » پروردگار ما دنيا را به توشهء فريب و غرور تشبيه كرده زيرا فريب خوردهء بدان براى نيازى حقيقى بدان سير نمىشود و جز غرور و فريب باطل او را ارضا نمىكند ، فريب و غرورى كه هنگام مرگ پايان مىپذيرد و ذرّهاى از آن نزد فريب خورده باقى نمىماند .
چون به سخن گفتن قرآن دربارهء دنيا بنگريم و به روند جملاتى كه هر بار اين كلمه در آنها آمده توجّه كنيم ، خواهيم ديد كه در جاهايى بسيار و به عنوان چارهء مشكلاتى گوناگون از آن ياد شده و اين پرسش را در ذهن ما به وجود مىآورد كه چرا نصّى واحد در مواردى چند و به عباراتى متفاوت تكرار شده است ؟ پاسخ اين پرسش را در حديثى منقول از پيامبر ( صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ) مىيابيم كه گويد :
/ 85 « دنيا دوستى اساس هر گناهى است » پس هر جا در زندگى انسان ( فردى يا اجتماعى ) انحراف يا خطايى يافت شود ، آن را پيوسته به دنيا دوستى و فريب خوردگى بدان مىيابى .
[ 21 ] هر گاه نظر و دل انسان بدان هدفهاى و الا گرايش يابد و متحوّل شود ، شك نيست كه موضع او نسبت به دنيا و رفتار در آن ديگرگون خواهد شد ، و از آنجا كه آن هدفها بزرگ و فرصت كوتاه است ناگزير بايد بازى و بيهودگى را رها كرد و به جانب جدّ و جهد و سعى و كوشش روى آورد ، و پيرايه و زينت را ترك گفت و چيزى را كه سودى دارد به دست آورد ، و فخر فروشى و افزون جويى در داراييها و فرزندان را كنار نهاد و به مسابقه در خير و كارهاى نيك باقى ماندنى شتافت .
شأن اين هدفها آن است كه آدمى را در قلّهء كوشايى و پويايى قرار دهد ، و جامعه را به آتشفشانى از سر زندگى و كوشش تبديل كند و پيشگام تسليم به رهبرى