چنين كس از اين همه آسوده است » . « 126 » و نيز حضرتش ( ع ) گفت : « زهد ( پارسايى ) به تمام مفهوم خود ، در دو عبارت در قرآن بيان شده ، خداى تعالى گويد :
«
لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلى ما فاتَكُمْ وَ لا تَفْرَحُوا بِما آتاكُمْ
« 127 » - تا بر آنچه از دستتان مىرود اندوهگين نباشيد و بدانچه به دستتان مىآيد شادمانى نكنيد » و كسى كه بر گذشته اندوه نخورد و از آينده شادمان نشود ، زهد و پارسايى را از هر دو سوى آن نگهداشته است . » « 128 » از امام باقر ( ع ) منقول است كه حضرتش جابر بن عبد اللّه ( رض ) را ديد كه آه كشيد ( تنفّس الصعداء ، يعنى دم كشيدن بلند از اندوه يا رنج ) امام ( ع ) به دو گفت :
« اى جابر ، بر چه چيز آه مىكشى ؟ / 88 آيا بر دنياست ؟ » جابر عرض كرد : آرى ، پس حضرتش به دو گفت : « اى جابر ، وسايل لذّتهاى دنيا هفت چيز است : خوردنى ، نوشيدنى ، پوشيدنى ، نكاح كردنى ، سوار شدنى ، بوييدنى و شنيدنى . گواراترين خوردنيها عسل است كه آب دهان مگسى است ، و شيرينترين نوشيدنيها آب است كه آزاد بودن و روان بودن آن بر زمين بى اعتبارى آن را بس ، و والاترين پوشيدنيها ديباست كه از لعاب كرمى است ، و برترين نكاح كردنى زن است كه آبريزگاهى است در آبريزگاه و بسترى است براى مثال و زيباترين چيزى كه در زن خواهند همانا زشتترين چيزى است كه در اوست ، و برترين سوار شدنيها اسباناند كه خود كشندگان باشند ، و ارجمندترين بوييدنيها مشك است كه خونى فسرده در ناف چهار پايى است ، و ارزشمندترين شنيدنيها آواز و نغمهسرايى است كه گناه است .
پس خردمند بر چيزى كه وصفش اين است به حسرت آه نمىكشد . » جابر گفت : به خدا سوگند كه از آن پس ديگر ياد دنيا بر دلم نگذشت . « 129 »
هامش
( 126 ) - نور الثقلين / ج 5 ، ص 248 .
( 127 ) - الحديد / 23 .
( 128 ) - نور الثقلين ، ج 5 ، ص 249 .
( 129 ) - بحار الانوار ، ج 78 ، ص 11 .