( الصافات : 6 ) ؛ آسمان اول را مزين به زينت ستارگان ياد مىكند « 1 » ممكن است اين مصابيح و كواكب در وقت ديگرى موجب زينت آسمان ما شده باشد ، نه در موقع خلقت زمين كه دليلى بر آن وجود ندارد .
تتمه سورهى فصلت
نظر تفسير الميزان
« . . . فَقُلْ أَنْذَرْتُكُمْ صاعِقَةً مِثْلَ صاعِقَةِ عادٍ وَ ثَمُودَ . . . »
فصلت : 13
صاحب الميزان ( ره ) در تفسيرش در مورد پارهاى از آيات از سورهى فصلت مىگويد : صاعقه را در مجمع البيان به معناى هلاكت كننده از هر چيز دانسته . و راغب نقل كرده كه سه گونه معنى مىدهد : مرگ ، عذاب ، آتش .
مؤلف الميزان مىگويد : اين سه امر ، معناى صاعقه نيست ؛ بلكه آثارى است از معناى آن ؛ چون معناى صاعقه ، صداى بسيار شديدى است كه در فضا پيچيده و به دنبالش آتش يا مرگ و يا عذاب باشد ، و صاعقه عاد و ثمود ، باد سخت و صداى بلند بود .
در ذيل آيهى :
« وَ قَدَّرَ فِيها أَقْواتَها فِي أَرْبَعَةِ أَيَّامٍ سَواءً لِلسَّائِلِينَ »
فصلت : 10 پس از نقل اقوال و رد آنها مىگويد : و انصاف قضيه اين است كه آيهى شريفه ظهورش در غير آن چيزى است كه مفسرين گفتهاند ، قراينى كه پيرامون آن هست ، تاييد مىكند كه مراد از تقدير اقوات زمين در چهار روز ، تقدير آن در چهار فصل است كه به حسب ظاهر حِسن به دنبال ميل شمالى و جنوبى خورشيد پديد مىآيد . پس ايام چهار گانه همان فصول چهار گانه است و در تفسير آيهى
« وَ زَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنْيا بِمَصابِيحَ وَ حِفْظاً ذلِكَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ »
فصلت : 12
هامش
( 1 ) - نكتهى مهم براى ما ، اين است كه مصابيح در آيهى گذشته ، نكره آورده شده در حالى كه كواكب در اين آيه ، جمع محلى به لام آورده شده .