آيهى ديگر در اين مورد است كه مىفرمايد :
« وَ لَقَدْ زَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنْيا بِمَصابِيحَ وَ جَعَلْناها رُجُوماً لِلشَّياطِينِ وَ أَعْتَدْنا لَهُمْ عَذابَ السَّعِيرِ »
( الملك : 5 ) منظور از آسمانهاى هفت گانه ، سيارات و يا خصوص بعضى از آنها از قبيل خورشيد و ماه و غير آن نيست « 1 »
در تفسير آيهى بيست :
« حَتَّى إِذا ما جاؤُها شَهِدَ عَلَيْهِمْ سَمْعُهُمْ وَ أَبْصارُهُمْ وَ جُلُودُهُمْ . . »
( فصلت : 20 ) مىگويد : شهادت دادن اعضاى بدن و يا قواى بدن آدمى در روزقيامت به اين است كه آنچه از اعمال زشت كه از صاحبش ديده ، به شما رد و از آن خبر دهند . و گرنه شهادت در قيامت معنى ندارد پس معلوم مىشود اعضاى بدن آدمى ( در دنيا ) نوعى درك و علم و بينايى دارند .
در جملهى
« أَنْطَقَ كُلَّ شَيْءٍ . . . »
( فصلت : 21 ) ؛ اشاره مىكند كه نطق اختصاص به اعضاى بدن ندارد تا تنها از آنها بپرسد كه چرا شهادت داديد ؛ بلكه عمومى است و شامل تمام موجودات مىشود ، سپس آياتى را نقل مىكند كه دلالت بر علم داشتن همه اشياء مىكند و معبودهاى مادى در همين دنيا منكر عبادت كافرين مىباشند . « 2 » البته من با پارهاى از استنباطهاى شان موافق نيستم .
نُحُوْسَتْ ايام
« فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ رِيحاً صَرْصَراً فِي أَيَّامٍ نَحِساتٍ لِنُذِيقَهُمْ عَذابَ الْخِزْيِ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ لَعَذابُ الْآخِرَةِ أَخْزى وَ هُمْ لا يُنْصَرُونَ »
( فصلت : 16 ) ؛ پس بر قوم عاد ، تند بادى سخت و محكم و هراس انگيز در روز هاى نحس فرستاديم .
روز نحس ؛ يا به معناى روز شوم است و يا به معناى روز پرگرد و غبار كه بعضى گفتهاند و بعضى آن را به روز هاى سرد تفسير نمودهاند كه هر دو از مصاديق و يا علل نُحُوْسَتْ است .
هامش
( 1 ) - همان ص 561
( 2 ) - همان ص 579