ثانياً : اگر چنين امرى ثابت شود تكليف و معصيت همهى غرق شدگان ، ثابت نمىشود . قرآن مىفرمايد :
« وَ اتَّقُوا فِتْنَةً لا تُصِيبَنَّ الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْكُمْ خَاصَّةً . . . »
( الأنفال : 25 ) ؛ از فتنهى بترسيد كه تنها ستم گنندگان شما را نمىگيرد 0 بلكه بى گناهان را نيز شامل مىشود )
حمل كلمهى « قوم » كه در آيهى اول و آيهى دوم ، سه مرتبه تكرار شده بر امت ، خلاف لفظ قرآن و اعتبار عقلى در آن عصرها مىباشد .
تأثير تدين در أجل و رزق آدمى
« وَ يُؤَخِّرْكُمْ إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى . . . »
( نوح : 4 ) ، و
« فَقُلْتُ اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ إِنَّهُ كانَ غَفَّاراً ، يُرْسِلِ السَّماءَ عَلَيْكُمْ مِدْراراً ، وَ يُمْدِدْكُمْ بِأَمْوالٍ وَ بَنِينَ وَ يَجْعَلْ لَكُمْ جَنَّاتٍ وَ يَجْعَلْ لَكُمْ أَنْهاراً »
( نوح : 11 ) ؛ در آيات فوق اين سوره ، نوح به قوم خود وعده مىدهد : اگر بعد از ايمان آوردن ، عبادت و تقوى داشته و او را اطاعت كنند ، از عمر شان چيزى كاسته نمىشود و به أجل معلق نمىميرند ، و اگر پس از ايمان ، استغفار كنند ، باران زياد بر آنان خواهد باريد و به اموال و پسران شما مدد مى رساند و براى تان ، باغها و نهرهاى آب قرار مىدهد .
آيا ايمان و عبادت و بندگى هميشه مؤمنان را از حوادث مرگبار نجات مىدهد و مال و پسران را زياد و باغ و آب فراوان را نصيب آنان مىگرداند ؟
در آيهى 96 اعرف چنين ارشاد شده است :
« وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرى آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ بَرَكاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ وَ لكِنْ كَذَّبُوا فَأَخَذْناهُمْ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ »
( الأعراف : 96 ) ؛ اگر اهل آبادىها ايمان و تقوى را به دست آورند درهاى خيرات آسمان و زمين را بر آنان باز مىكنيم .
« قِيلَ يا نُوحُ اهْبِطْ بِسَلامٍ مِنَّا وَ بَرَكاتٍ عَلَيْكَ وَ عَلى أُمَمٍ مِمَّنْ مَعَكَ . . . »
( هود : 48 ) ؛ آيهى اول و سوم ممكن است مخصوص به قوم نوح ( ع ) باشد ؛ ولى آيهى اعراف عام است و كلى كه