3 - و خورشيد را چراغ قرار داده است .
سؤال مهم در قرار دادن قمر ، نور در بين آسمانهاى هفتگانه است ، در حالى كه قمر تنها براى شبهاى زمين نور است . در منظومهى شمسى ما ، ماهها و قمرهاى متعددى وجود دارند ؛ ولى مىشود اهمال ذكر آنها را مستند به محسوس نبودن آنها براى مخاطبين زمين قرآن دانست ؛ بلى شكى نيست كه قمرما ، در حدود چهار صد هزار كيلو مترى زمين ، در آسمان اول است ؛ ولى در بين آسمانهاى هفتگانه ، مگر بر اساس تفسير مؤلف قاموس قرآن كه همهى آسمانهاى هفتگانه را ، در كرهى هوايى زمين ما ، دانسته است . و ما نظر او را دريكى ازكتابهاى مطبوعهى خود نقل كردهايم .
يك جواب ديگر وجود دارد كه آيهى مباركهى فوق ؛ مانند آيات سابق كلام حضرت نوح ( ع ) باشد و او اين مطلب را از نظر خود كه مستند به وحى إلهى نبوده بيان داشته است « 1 » والله العالم .
بلى درآيه 61 فرقان آمده است كه :
« تَبارَكَ الَّذِي جَعَلَ فِي السَّماءِ بُرُوجاً وَ جَعَلَ فِيها سِراجاً وَ قَمَراً مُنِيراً »
( الفرقان : 61 ) ؛ اين آيه بدون هيچ گونه توجيه روشن و مطابق علم است ؛ بلى اگر مانند قديمىها ، هفت آسمان قرآن را به هفت كرهى مريخ و زحل و مشترى و . . تفسير كنيم ، آيهى عنوان بحث هيچ اشكالى ندارد ، قمر زمين در ميان كرات مذكور قراردارد قرآن مىفرمايد : « فيهن » و نفرموده « لهن » ؛ بلكه منير زمين است ( للارض ) دقت كنيد .
هامش
( 1 ) - علم انبياء و رسل به آسمانها و موجودات آسمانى شرط نبوت و رسالت آنان نيست ؛ ولى ممكن است اين سؤال پيش بيايد كه خداوند چرا آن را در قرآن بيان كرده است ( دقت شود )