4 -
« وَ تَأْكُلُونَ التُّراثَ أَكْلًا لَمًّا »
( الفجر : 19 )
5 -
« وَ لا تَأْكُلُوها إِسْرافاً وَ بِداراً . . »
( النساء : 6 )
6 -
« إِنَّ الَّذِينَ يَأْكُلُونَ أَمْوالَ الْيَتامى ظُلْماً إِنَّما يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ ناراً وَ سَيَصْلَوْنَ سَعِيراً »
( النساء : 10 )
ولى با كمى دقت معلوم مىشود كه آيات ششگانه مخالفتى با حصر آيات گذشته ندارد ؛ زيرا آن آيات مواد خوردنى را منحصر بچهارتا مىسازد . در حالى كه آيات ششگانه ، بحرمت سنخ ديگر از خوردن أموال حرام دلالت مىكند كه نه تنها خوردن آنها حرام است كه مطلق تصرف در آنها حرام است و احتمالًا حرمت خوردن بعنوان تصرف و تلف كردن مال مردم است .
و لذا اگر أموال مذكور از كافر حربى باشد تصرف و خوردن و إتلاف آنها حرام نيست .
بنا براين حصر آيات فوق به حال خود باقى مى ماند . بلى آياتى ديگر است كه بااين حصر منافات دارد مانند :
1 - حرمت خوردن خبايث
« وَ يُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّباتِ وَ يُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبائِثَ . . »
( الأعراف : 157 ) معلوم است كه حرمت خبايث بر اهل كتاب تنها نيست و بر مسلمانان نيز حرام مىباشد ؛ مانند حلال بودن خوردن طيبات براى همهى مسلمان در خبايث سگ و بعضى از حيوانات زير زمينى و روى زمينى نيز شامل مىشود . .
البته خبايثى كه مقابل طيبات قرار گرفته به معناى چيز هايى است كه طبع نوع إنسانها يا مسلمانان خوردن آنها را مكروه و قذر و نفرت آور ميدانند .
2 - حرمت أكل حيوان شكار شده در إحرام و حرم كه در قرآن ذكر شده است .
3 - خوردن مدفوعات آن حيوان كه مسلماً در مفهوم خبائث داخل است و همچنين شرب أبوال إنسان و حيوانات حرام گوشت .