تنها جوابى كه فعلا به نظرم مىرسد اين است كه : آيات محرمه چهار چيز ، تاريخ نزول آنها پيش از تاريخ آياتى بوده باشد كه خوردن چيز هاى ديگر را حرام كرده باشد . « 1 »
بنا براين بين اين دو دستهايات اختلافى وجود ندارد . و همچنين احاديثى كه گذشت و اقسامى از حيوانات را حرام كرده ، بعد از تاريخ نزول آيات حرام كننده چهار چيز باشد . والله العالم .
ولى حديث ذيل احتمال تقدم نزول آيات مشاراليه را بر آيه 157 سوره اعراف مخدوش مىسازد : « محمد بن مسلم بسند صحيح از إمام باقر ( ع ) نقل مىكند كه از ايشان حكم درندگان و پرنده و وحوش سؤال شد ، ايشان فرموند : « غير از آنچه كه قرآن ( خوردن آن را ) حرام كرده حرام نيست . » سپس اين آيه را قرائت فرمود :
« قُلْ لا أَجِدُ فِي ما أُوحِيَ إِلَيَّ مُحَرَّماً
( الأنعام : 145 ) « 2 » معجم الاحاديث المعتبرة ج 7 / 433
حقيقت اين است كه آيات مشاراليه و اين حديث با احاديث معتبرى كه گذشت اصنافى از حيوانات زمينى و پرندگان و اقسامى از ماهيها را حرام نموده تعارض دارند و شهرت فتوايى در نظر من فاقد حجيت و ترجيح مىباشد . و تفصيل در اين مسأله محتاج به تأليف رساله جداگانه مىباشد . والله العالم بواقع الحال .
برترى هاى ذبح شرعى
ذبح شرعى روشى براى حلال شدن ( روبه قبله قرار دادن بردن نام مبارك خداوند كه اختصاص دارد براى مسلمانان ) و پاكيزه شدن ( استفاده از چاقوى تيز و بريدن اوداج اربعه ) گوشت حيوان است . در ذبح اسلامى شكافى در عرض يك ثانيه بر روى گردن انجام مىشود
هامش
( 1 ) - مأكولات محرمه در كتاب ديگر نگارنده حدودالشريعة مجلد اول در ماده أكل طبع سوم از ص 68 به بعد ذكر شده است .
( 2 ) - وسايل ج 16 / 394 طبع متوسط بيست جزئى .