تأديب ايشان اخم و ابراز ناراحتى بود و گاهى كمى صدايشان را بلند ميكردند تا كودكان به اشتباه خود واقف شوند و گهگاهى نسبت به پسران با خطكش يكى دو ضربه بر كف دست مىزدند ، به طوريكه درد آن حسّ شود ولى كبود يا سرخ نگردد . با كودكان هيچ وقت قهر نمىكردند ولى درسنين بزرگسالى گاهى مدّتى با كسى سنگين برخورد ميكردند تا اشتباهش را بفهمد و چهبسا اين مدّت طولانى هم مىشد .
مرحوم آقاى حدّاد رضوان الله تعالى عليه ميفرمودند : اگر گاهى تنبيه جدّىترى براى اطفال نياز بود طورى عمل كنيد كه بچّه راه فرارى داشته باشد و هم بترسد و هم كتك نخورد . خودشان نيز همينطور عمل مىنمودند و چهبسا بچّه را دنبال هم ميكردند و تركهاى هم مىزدند ، ولى طورى عمل ميكردند كه فرزند بتواند فرار كند ؛ تركه را بلند ميكردند چنان كه گويا مىخواهند بزنند و بچّه خيال ميكرد الآن است كه به او بخورد و فوراً فرار ميكرد و ايشان نيز تركه را به در
هامش
فآئدة : يؤمر الصّبىّ بالصّلوة لسبع ، و بالصّيام لتسع و يُضرب عليهما عندَ التّسع ؛ رَوى ذلك ابنُ بابويه عن الباقرين عليهماالسّلام . و روى إسحق بن عمّار ، عن الصّادق عليهالسّلام : تَمرينَه لِستٍّ . و رُوى عن النّبىّ صلّى الله عليه وءاله : الضّرب علَى الصّلوة لِعشرٍ . ( البيان ، ص 148 )
و نظير همين معنا را علّامه در نهايه و محقّق كركى در رسالهءجعفريّه و شهيد ثانى در شرحلمعه ذكر فرمودهاند . ( نهايةالإحكام ، ج 1 ، ص 318 ؛ رسآئل المحقّقالكركى ، ج 1 ، ص 121 ؛ الرّوضةالبهيّة ، ج 1 ، ص 570 و 571 )
و نيز مرحوم كلينى در كافى به سند صحيح از حضرت امام صادق از حضرت أميرالمؤمنين عليهماالسّلام روايت مىكند كه فرمودند :
أَدِّبِ الْيَتيمَ مِمّا تُؤَدِّبُ مِنهُ وَلَدَكَ ، و اضرِبْهُ مِمّا تَضرِبُ مِنهُ وَلَدَكَ .
( الكافى ، ج 6 ، ص 47 )
و در مستدرك از عوالىاللئالى روايت مىكند كه :
أنَّ رَجُلًا قالَ لِلنّبِىِّ صَلّىاللهُعَلَيهِ وءَالِهوسَلَّم : إنَّ فِى حِجْرى يَتيمًا . . . أفَأضرِبُهُ ؟ قالَ : مِمّا كُنْتَ ضارِبًا ابْنَكَ مِنهُ .
( مستدركالوسآئل ، ج 15 ، ص 167 )