نگذاريد .
هميشه تناول غذا را با « بسم الله الرّحمن الرّحيم » شروع كرده و با « الحمد للّه » ختم مىنمودند ، معمولًا « الحمد للّه » را بلند اداء ميفرمودند تا براى ديگران هم يادآورى شود .
و اگر چنانچه چندنفر بر سفرهء طعام حاضر بودند ، يا خودشان پس از تناول غذا دعا ميفرمودند ، يا به يكى از حاضرين ميفرمودند : شما دعا كنيد . در منزل فرزندانشان كه تشريف مىآوردند معمولًا خودشان دعا ميكردند .
مقيّد بودند هميشه روى زمين بنشينند و غذا ميل كنند و اين روايت شريفه را نيز يادآورى و سفارش ميفرمودند كه :
كانَ رَسولُ اللَهِ صَلَّى اللَهُ عَلَيْهِ وَءَ اللهِ وَسَلَّمَ يَأْكُلُ إكْلَةَ الْعَبْدِ وَ يَجْلِسُ جِلْسَةَ الْعَبْدِ تَواضُعًا لِلَّهِ تَبارَكَوَتَعالَى . « 1 »
ميفرمودند : غذاخوردن سر ميز يا ايستاده سزاوار مؤمن نيست . مؤمن نبايد در منزلش ميز غذاخورى بياورد و بايد مانند عبد بر روى زمين بنشيند و با تواضع و حضور قلب غذا بخورد . حتّى اگر كسى مبتلا به پادرد است بايد خودش روى صندلى بنشيند نه اينكه ميز غذاخورى تهيّه نموده و همهء خانواده را از فيض غذاخوردن بر روى زمين و عمل به سنّت حضرت پيامبرأكرم صلّى الله عليه وآله وسلّم محروم نمايد .
در قديم الأيّام خدمت مرحوم علّامه رضوان الله تعالى عليه در يك مجلسعروسى در شمال شهر طهران بوديم . چون هنگام غذا فرا رسيد و به ميهمانها براى صرف طعام تعارف نمودند ، ديديم كه ميزى گذاشتهاند و ظرفهاى بزرگى از برنج و خوراك گوشت را روى آن چيدهاند تا هر كسى غذا برداشته و
هامش
( 1 ) . كافى ، ج 8 ، ص 131 .