كسانى كه بعد از ايشانند به آنها ملحق مىشوند . »
اين سخن مجاز و مبالغه نيست ، بلكه حقيقت و واقعيّتى است كه بيان فرمودهاند .
اينكه در زيارت خطاب به ايشان عرض مىشود :
يا أنصار أبى عبد الله الحسين الشهيد المظلوم صلوات الله عليهم أجمعين ، بأبى أنتم و أمى طبتم و طابت الأرض التى فيها دفنتم و فزتم و الله فوزا عظيما ، « 1 »
« اى ياران اباعبدالله الحسين ، شهيد مظلوم - صلوات الله عليهم أجمعين - پدر و مادرم به فداى شما ، پاك و طيّب شديد و زمينى كه شما در آن مدفون گشتيد نيز به واسطهء شما پاك و طيّب شد و قسم به خدا به فوز عظيمى دست يافتيد . »
و أمثال اين تعابير بلند ، نشانهء مقام لحوق ايشان به حضرت سيّدالشّهداء عليهالسّلام است و همهء ايشان در روز عاشورا به بركت نفس آن حضرت به مقام فناء رسيدند و رفتند و با آن حضرت يكى شدند .
چنين مقامى كجا براى ديگر شهداى اسلام در طول تاريخ تحقّق يافته تا بتوان آنها را با شهداى كربلا مقايسه نمود ؟
يك بار كه در محضرشان بوديم ، سخنرانى يكى از افراد پخش مىشد كه فردى خوب و سليمالنّفس و زحمتكش بود و در راه اسلام خدمت مىكرد . در خلال سخنرانى مطلبى بدين مضامين گفت كه : اگر حضرت امام حسين عليهالسّلام در عاشورا يك علىّاكبر در راه خدا داد ما در اين راه دهها علىّاكبر داديم .
علّامهء والد تا اين سخن را شنيدند با حال تغيّر فرمودند : دهانت بشكند ،
هامش
( 1 ) . همان مصدر ، ج 98 ، ص 362 .