ميفرمودند : خروج از مشهد براى رفتن به زيارت قبور اولياء و بزرگان نارواست مگر به جهت زيارت خود اهل بيت عليهمالسّلام مانند زيارت عتبات عاليات يا امثال حضرت معصومه عليهاالسّلام كه ملحق به معصومين هستند .
ميفرمودند : شما اگر در راه مشهد هستيد و در طول مسير از كنار مقابر امامزادگان يا برخى اولياء چون بايزيد بسطامى و عطّار عبور نموديد ، مانعى ندارد به زيارت برويد . و نيز اشكالى ندارد انسان كه مىخواهد به قصد رفع خستگى و ترويح قلب به سفر برود ، به جائى برود كه قبر يكى از بزرگان هم در آنجا باشد و استفادهء معنوى نيز بنمايد ، ولى معنا ندارد كه از محضر حضرت علىّبنموسىالرّضا عليهماالسّلام به قصد استفادهء معنوى يا نذر و درخواستحاجت به جاى ديگرى برود ؛ امام همه چيز است و همه در مقابل او هيچند .
به طور كلّى در حفظ حريم عصمت و تمايز بين عترت و خاندان حضرت رسولخدا صلّى الله عليه وآله وسلّم و ديگران بسيار غيرت مىورزيدند و سعىميفرمودند حريم اختصاصى ايشان در همهء ابعاد حفظ شود .
اگر كسى ديگران را با ايشان مقايسه مىنمود آثار غضب در چهرهء مباركشان نمودار مىشد و تذكّر ميدادند . نمونههاى مختلفى از اين قبيل در جلد اوّل اين كتاب عرض شد . « 1 »
ميفرمودند : خداوند نسبت به اوليائش غيرت دارد و اگر كسى به مقايسهء ايشان با غير بپردازد مورد عقاب قرار مىگيرد و اگر جاهل هم باشد آثار وضعى دارد .
اوائل انقلاب كه افراد زيادى در راه برقرارى حكومت اسلام شربت شهادت نوشيدند و بعد از آن هم كه جنگ تحميلى آغاز شده بود و عدّهاى از
هامش
( 1 ) . رجوع شود به : نورمجرّد ، ج 1 ، ص 332 و 335 و 492 .