در مذهب شيعه جمع بين الصّلوتين جائز است و اين عمل از رسول خدا صلّى الله عليه وآله وسلّم به ثبوت رسيده است كه حتّى در مواقع غيرضرورى ميان صلوة ظهر و عصر و ميان صلوة مغرب و عشاء را جمع مىكردهاند ، ولى اين عمل ، عمل مداوم و مستمرّ نبوده است ؛ و فقط دلالت بر ترخيص دارد ، نه بر استحباب و يا بر لزوم .
در ميان شيعه و فقهاى أعلام آن ، مسأله اجماعى است كه : أفضل بجاآوردن نماز عصر در موقع عصر و نماز عشاء در وقت عشاء است . و با وجود اين ، دستازسنّتبرداشتن ، و ترك اذان در موقع خود در مأذنهها نمودن ، و محرومساختن خود و مسلمين از سنّت حتميّه و فضيلت قطعيّه ، و اكتفاكردن به يك وقت بطور مستمرّ و مداوم ، جز عمل خلاف چيزى ديگر مىتوان به حساب آورد ؟ !
اينست كه بواسطهء اين اعمال استثنائى و غيرقابل توجيه ، شيعه را مورد طعن و دقّ قرار مىدهند كه : آنها استخفاف به نماز مىكنند . و جلوتر هم مىروند و با تهمت ايشان را تارك صلوة مىشمرند . و عملًا هم شيعه نماز را از مواقع اوّليهء خود تغيير داده و بر خلاف سنّت ائمّهء طاهرين عليهمالسّلام رفتار كرده است .
ما مانند سنّىها حكم به عدم جواز جمع بين الصّلاتين نمىكنيم . و اگر احياناً با هم بجاى آوريم گرچه در موقع غيرضرورى باشد حكم به صحّت مىنمائيم ؛ ولى سخن ما اينستكه : با وجود افضليّت إتيان صلوة در موقع خاصّ و وقت مقرّر خود ، و با وجود روايات متضافره و سنّت قطعيّه و اجماع و اتّفاق علماى أعلام بر أفضليّت تفريق بين الصّلوتين و بجاآوردن نمازها در مواقع خمسهء مقرّره ، دست از اين اصل اوّلى برداشتن ، و پيوسته و مدام نماز ظهر را با عصر ، و مغرب را با عشاء بجاآوردن ، خلاف سنّت و فضيلت و ترك أفضل ، بطور
نور مجرد (يادنامه سيد محمد حسين حسينى طهرانى) (فارسى) — صفحة 321
مساهمون: السيد محمد صادق الطهراني
ص٣٢١