در آن جائز نيست .
يكى از مؤذّنين يك بار در اذان گفته بود : « أشهد أنّ محمّدًا أشرفُ الأنبيآء و المرسلين و رسولُ الله » ايشان نهى كرده و فرمودند : در اينكه آن حضرت اشرف الأنبياء هستند شكّى نيست ولى در أجزاء اذان نبايد تصرّف كرد .
مقيّد بودند كه اذان توسّط شخص حىّ گفته شود و ميفرمودند : اذانى كه بوسيلهء نوار يا ضبطصوت پخش مىشود مجزى نيست ؛ بايد يك نفر در مسجد با صداى بلند اذان بگويد و اگر همسايهها هم از صداى بلند او ناراضى باشند هيچ عيبى ندارد چون شرع مقدّس در خصوص اذان ترخيص داده است كه انسان در هر جا كه بود با صداى بلند به مقدار متعارف فرياد زده و اذان بگويد .
ولى در غير مسألهء اذان بههيچوجه انسان مجاز نيست صدا را آنچنان بلند كند كه موجب اذيّت همسايگان شود ؛ چه بابت روضه و عزادارى باشد و چه بابت عروسى و جشن .
حتّى در اذان هم ميفرمودند : اگر استفادهء از بلندگو موجب اذيّت همسايگان شود جائز نيست ، چون شرع مقدّس فقط به مقدار صداى بلند يك انسان عادى ترخيص فرموده است .
و نيز نظر شريفشان بر اين بود كه در موارد جمع بين صلوتين يك اذان بيشتر مشروع نيست . در جنگ خطّى خود ميفرمايند :
آنچه امروزه معمول است كه در مساجد دو اذان مىگويند يكى اعلامى و يكى اعظامى صحيح نيست ؛ زيرا تشريع اذان فقط يك مرتبه است و آن براى اعلام است و به همان البتّه عنوان تجليل و اعظام بار خواهد شد والبتّه بايد آن را در مأذنه گفت تا همه خبر شوند و اعلام صورت گيرد و شهيد ثانى در شرح لمعه اين مطلب را متذكّر است .
و ديگر آنكه باز آنچه امروزه معمول است كه در مساجد براى نمازهاى
نور مجرد (يادنامه سيد محمد حسين حسينى طهرانى) (فارسى) — صفحة 315
مساهمون: السيد محمد صادق الطهراني
ص٣١٥