سير به سكون گرائيده و ناكام و تهيدست ، بار خود را قبل از وصول به سر منزل مقصود بر زمين گذارند . ميفرمودند : دلبستهشدن به اين مجالس موجب توقّف در امر سلوك مىشود و افرادى كه در اين ممشى هستند از وصول به توحيد بهرهاى ندارند .
ايشان در قسمتى ديگر در كتاب روحمجرّد ميفرمايند :
از زمان ارتحال آيةالله انصارى كه در دوّم ذوالقعدهء 1379 هجريّهء قمريّه واقع شد ، تا امروز كه روز بيستوچهارم شهر رجبالمرجّب سنهء 1412 مىباشد و سىوسه سال مىگذرد ، آيا براى نمونه يك نفر شخص موحّد تربيت كردهايد ؟ ! يك نفر كسى كه از عالم مثال و عقل عبور نموده و به تجلّيات ذاتيّه رسيده باشد تربيت كردهايد ؟ !
لطفاً نشان دهيد ، كه بسيارى از شيفتگان وادى حقيقت اينك در به در و كوى به كوى دنبال يك چنين انسانى مىگردند ! پس بدانيد كه اين راه ، راه غلط است و اين طريق جز راه ظلمت چيزى نيست ! مسؤوليّت جمعى را بر عهده گرفتن ، و آنان را يله و رها ساختن ، و بدون مربّى و آموزنده به دست اختيار و ارادهء خويشتن سپردن ، جز تضييع نفوس قابله و باطل ساختن موادّ مستعدّه ، آيا چيز دگرى مىتواند همراه خود داشته باشد ! ؟ « 1 »
هامش
( 1 ) . همان مصدر ، ص 51 ؛ از اين فرمايش ايشان اينطور بدستمىآيد كه اين مجالس و محافل و اين نوع سلوكِ بر اساس محبّت و خلوص بدون رياضت و استاد ، ممكن است انسان را به مكاشفات مثالى و حتّى شهود عالم عقل نائل نمايد ، ولى ورود در تجلّيات ذاتيّه و فناء ، بدون استاد و رياضات متعذّر است ، ولذا سالكينى كه اينچنين حركت مىكنند ، با وجود اخلاص و عشق وصول به حضرت حقّ ، به اتمام مسير موفّق نگشته و متوقّف مىشوند .
مرحوم علّامه والد مكرّر ميفرمودند : نوع اين افراد عالم عقل را شهود نمىكنند و از مكاشفات مثاليه عبور ننموده و دلخوش به همين مكاشفات هستند .