احترام بگذاريد و از كمككردن و إنعام به آنها دريغ نكنيد !
خود ايشان نسبت به رفتهگر محلّ سكونتشان عنايت زيادى داشتند و مكرّراً ما را جهت رسيدگى و كمك به منزل ايشان مىفرستادند . حتّى يكى دوبار ، با وجود اشتغالات فراوان ، خودشان به منزل وى تشريف بردند .
حضرت علّامهء والد قدّسسرّه ، رفقا و إخوان طريق را به خصوص به تواضع و افتادگى در برابر يكديگر توصيه مىفرمودند و در اواخر عمر شريفشان در يكى از جلسات مىفرمودند : كسى كه خود را قلباً نه از روى تصنّع ، از ديگر رفقاى جلسه پائينتر ببيند ، از همه بهتر و در پيشگاه خدا ، مقرّبتر است .
حضرت امام حسنعسگرى عليهالسّلام مىفرمايند :
وَ مَنْ تَواضَعَ فِى الدُّنْيا لِإخْوانِهِ فَهُوَ عِنْدَاللَهِ مِنَ الصِّدِّيقينَ وَ مِنْ شيعَةِ عَلىِّبْنِأبىطالِبٍ عَلَيْهِالسَّلامُ حَقًّا . « 1 »
« كسى كه در دنيا ، برابر برادران خود تواضع مىكند ، نزد خدا از صدّيقين و شيعيان حقيقى أميرالمؤمنين عليهالسّلام است . »
رفقايى كه در برابر حضرت پروردگار و اخوان دينى خود متواضعتر بودند ، عملًا نزد حضرت علّامهء والد محبوبتر بودند . البتّه تواضع أمرى قلبىاست و حقيقتش اينستكه سالك هميشه مراقبه داشته باشد كه براى خود إنّيّتى نبيند و همه را از خدا بداند و اين أمر قلبى براى اهل ظاهر فقط از طريق آثارش قابل شناخت است ، ولى أولياء خدا همان قلب را مىبينند و بر همان أساس با افراد مرتبط مىگردند .
يكبار به حقير فرمودند : به فلان شخص بگوئيد شما ديگر در جلسه شركت نكنيد . سپس آثار ناراحتى و تغيّر در چهرهء مباركشان آشكار شد و فرمودند : به ايشان بگوئيد : رفقاى ما همه مثل دندانههاى شانه برابر مىباشند و
هامش
( 1 ) . بحارالأنوار ، ج 72 ، باب التواضع ، ص 117 ، ح 1 .