نسبت به جميع منسوبان پروردگار چه حيوان و چه انسان هريك در مقام و مرتبهء خود از آثار محبّت به خداست ؛ چنان كه در حديث وارد شده است كه : عمدهء شعب ايمان همانا شفقت بر خلق خداست . » « 1 »
و اين شعر حكيم سعدى نيز اشاره به همين حقيقت است كه گويد :
به جهان خرّم از آنم كه جهان خرّم از اوست * عاشقم بر همه عالم كه همه عالم از اوست « 2 »
در بين اين مخلوقات نگاه سالك إلىالله ، به أطعمه و أشربه نگاهى خاصّ است . زيرا ظهور إنعام و لطف إلهى هم در قوس نزول و هم در قوس صعود ، در آن بيشتر است و انسان مؤمن مىبيند كه سلسلهء أسباب سماوى و أرضى به دست خداوند به جريان افتاده تا او لقمهاى به كف آرد و تناول كند . و علاوه بر آن ؛ انسان به بركت همين مأكولات قوّت و قدرت بر عبادت خداوند و سير به سوى محبوب حقيقى پيدا مىكند و روى همين جهت أدعيهء مختلفى از أهلبيت عليهم السّلام براى شكر بر نعمت غذا وارد شده است كه همگى حكايت از همين نگاه توحيدى مؤمن در هنگام تناول غذا دارد .
از حضرت أميرالمؤمنين عليهالسّلام روايت است كه فرمودند :
أَكْرِمُوا الْخُبْزَ فَإنَّهُ قَدْ عَمِلَ فِيهِ مَا بَينَ الْعَرشِ إلَى الْأَرْضِ وَ مَا بَيْنَهُما . « 3 »
« به نان احترام بگذاريد ، زيرا عرش و زمين و آنچه بين آنهاست ، براى بهدستآمدن آن ، كار نمودهاند . »
و از رسول خدا صلّى الله عليه وآله وسلّم در نهى از احترام نگذاشتن به نان روايت شده است كه :
فَإنَّ الْخُبْزَ مُبارَكٌ ، أَرْسَلَ اللَهُ عَزَّ وَجَلَّ لَهُ السَّمآء
هامش
( 1 ) . لبّاللباب ، ص 115 و 116 .
( 2 ) . كلّيّاتسعدى ، غزليّات عرفانى ، ص 95 .
( 3 ) . بحارالأنوار ، ج 63 ، ص 270 ، ح 5 .