بنده چنگال استفاده نمىكنم و نمىگويم حرام يا مكروه است . « 1 »
امّا نعمت خدا را بين دو آهن قرار دادن و خوردن خلاف ادب است . اگر انسان از سنّتهاى رسولخدا صلّىالله عليهوآلهوسلّم دور شد ؛ روى صندلى نشست و پشت ميز غذا خورد و چنگال در دست گرفت ، آرام آرام از آن اصل و مبدأ فاصله مىگيرد و اين امور دست به دست هم داده او را از آن حقيقت دور مىكند . »
توضيح اين فرمايش نورانى اينكه : راه خدا و مسير عبوديّت حضرت حق جز با استفاضه از أنوار مقدّس رسولخدا و عترت طاهرين آن حضرت صلوات الله عليهم أجمعين ممكن نيست و استفاضه و بهرهبردن از نفس نفيس رسولخدا فقط در سايهء عشق و محبّت و پيوند قلبى و روحى با حضرتش ممكن ميگردد و تحصيل اين عشق متوقّف بر تحصيل سنخيّت و مناسبت با حضرت است ، زيرا محبّت همان جاذبه و كشش روحى انسان است كه بين دو نفر كه با يكديگر مسانخت روحى دارند ، پيدا مىشود . هر قدر اين تناسب و مسانخت بيشتر شود محبّت بيشتر شده و بهرهء محبّ از نفس محبوب بيشتر مىشود و بالعكس هر چه كمتر گردد ، بهرهء انسان نيز كم ميگردد .
اگر چه محبّت ، حقيقتى است كه ظرف آن نفس بوده و از مرتبهء مادّيّات و محسوسات برتر و عالىتر مىباشد ولى چون همهء شؤون نفس انسانى به هم پيوسته و متّصلند ، براى تحصيل سنخيّت روحى سالك راه خدا علاوه بر تطهير قلب خود از صفات ذميمه و تحلّى به حليهء صفات و اخلاق حميده ، بايد مجاهده نموده و در شؤون ظاهرى نيز تابع و پيرو نفس مقدّس رسولخدا و أهلبيت أطهار آن حضرت بوده و در ملبس و مسكن و مطعم و سائر امور
هامش
( 1 ) . اين فرمايش ايشان مبنى بر حكم چنگال فى نفسه است ، امّا به حسب عناوين ديگرى چون تشبّه به كفّار و غذا خوردن با دست چپ و برخى از عناوينى كه درخلال فرمايش ايشان اشاره شده ، شايد بتوان حكم به كراهت آن نيز نمود .