بهمانند ايشان عمل نمايد تا آتش محبّت كمكم تمام وجود وى را فراگيرد و در مقام حبّ متمكّن گردد كه پس از آن در همهء شؤون همچون محبوب خود خواهد بود ، و حالتى به وى دست مىدهد كه حتّى مخالفت نمودن با سيرهء محبوب در امور ظاهرى براى او از أشقّ مشاقّ ميگردد .
رعايت نمودن اين امور از منظر ابناء دنيا ، بر خلاف حكم عقل تلّقى مىشود ولى سالك إلى الله كه عقل وى به نور تقوى و ورع منوّر شده و واجد حقيقت نوريّهء عقل گرديده است ، مىفهمد كه اين نحوه سلوك و رفتار كاملًا منطبق بر مسير كمال و رشد وى و تقرّب به حرم امن الهى و وفود بر منزل عبوديّت و فناء است و ذرّهاى تساهل در اين امور شايستهء طالب لقاء حضرت حق نمىباشد .
امّا توضيح اين حقيقت كه فرمودند : « نعمت خدا را بين دو آهن قرار دادن و خوردن خلاف ادب است » اينكه : از ديد مؤمن حقيقى و سالك إلىالله همهء موجودات زنده و باشعور مىباشند و سالك إلىالله در ارتباط با همهء موجودات چون آنها را از سوئى زنده مىبيند و از سوئى مرتبط با خداوند مىيابد ، نسبت به همگى نوعى أدب لحاظ كرده و در ارتباط با آنها آدابى را رعايت مىنمايد و تلاش مىكند حقّ هر موجودى حتّى جمادات را أدا نمايد .
علّامهء والد أفاضالله علينا من بركات علومه در رسالهء شريفهء لبّاللباب ، در ذيل مسألهء « ارادت » مىفرمايند : « و آن إرادتاست به صاحب شريعت و خلفاى حقّهء آن بزرگوار . و در اين ارادت چنان بايد خود را خالص كند كه هيچ غشّى در آن نباشد و بايد در اين مرحله به سرحدّ كمال برسد . زيرا ارادت را در تأثير أعمال مدخليّتى عظيم است و هر چه ارادت بيشتر و بهتر شود أثر أعمال در نفس سالك راسختر و نيكوتر خواهد بود .
و چون تمام موجودات مخلوقات خدا هستند ، سالك بايد به همهء آنها محبّت كند و هر يك را در مرتبه و درجهء خود محترم بشمارد . شفقت و مهربانى
نور مجرد (يادنامه سيد محمد حسين حسينى طهرانى) (فارسى) — صفحة 699
مساهمون: السيد محمد صادق الطهراني
ص٦٩٩