التَّقَرُّبُ إلىَّ وَالحُزْنُ الدّآئِمُ وَ خِفَّةُ المَؤونَةِ بَينَ النّاسِ وَ قَولُ الحَقِّ وَ لا يُبالى عاشَ بيُسْرٍ أو بِعُسْرٍ !
يا أَحمَدُ ! هَل تَدرى بِأىِّ وَقْتٍ يَتَقَرَّبُ العَبدُ إلَى اللَهِ ؟ قالَ : لا ، يا رَبِّ ! قالَ :
إذا كانَ جآئعًا أَوْ ساجِدًا . « 1 »
« خداوند فرمود : اى أحمد ! چه نيكوست اگر شيرينى و حلاوت جوع و صمت و عزلت و آثار و بركات آن را بچشى ! رسولخدا عرض نمود : پروردگارا ، ميراث و أثر جوع و گرسنگى چيست ؟ خداوند سبحانه فرمود : حكمت و حفظ قلب و دل از خواطر و نزديكشدن به من و اندوه دائم و كمشدن زحمت و هزينه و سخنحقگفتن و رهاشدن از قيد دنيا بطوريكه تفاوت نمىكند كه به آسانى زندگى كند يا به سختى .
اى أحمد ! آيا مىدانى در چه حالى بنده به خداوند نزديك ميگردد ؟
رسولخدا عرض نمود : نه ، اى پروردگار من . فرمود : هنگامى كه در حال گرسنگى باشد يا در حال سجده . »
و نيز در حال هيمان و غلبات عشق كه سالك در ميدان شوق پا مىگذارد ، توجّه به خداوند متعال او را از توجّه و تدبير بدن باز مىدارد . از رسولأكرم صلّى الله عليه و آله وسلّم در بيان ميقات و أحوال حضرت موسى علىنبيّناوآله وعليهالصّلوة و السّلام روايت شده است :
أَنَّهُ ما أَكَلَ وَ لا شَرِبَ وَ لا نامَ وَ لا اشْتَهَى شَيْئًا مِنْ ذَلِكَ فى ذهابِهِ وَ مجيئِهِ أَرْبَعِينَ يَوْمًا شَوقًا إلَى رَبِّهِ . « 2 »
« چنان شوق و اشتياق لقاء حضرت حقّ ، موسى عليهالسّلام را مستغرق كرده بود كه در مدّت چهلروز ميقات و زمان رفتوآمد ، نه غذايى تناول كرد و نه آبى نوشيد و
هامش
( 1 ) . بحارالأنوار ، ج 74 ، ص 22 .
( 2 ) . مصباحالشّريعة ، باب 98 : فىالشوق ، ص 446 و 447 .