سهر و بيدارى شب
امام حسن عسگرى عليهالسّلام مىفرمايند :
إنَّ الْوُصولَ إلَى اللَهِ عَزَّوَجَلَّ ، سَفَرٌ لايُدْرَكُ إلّابِامْتِطآءِ اللَيْلِ . « 1 »
امام عليه السّلام ، وصول به حضرت پروردگار را سفرى معنوى ميداند كه به سرانجام نمىرسد مگر اين كه سالك شب را مركب راهوار خود بگيرد . و در اين راه بايد مجاهده نمايد و از شهوات و خواب و خور كم كند تا از نور و ثمرات شب زندهدارى كه سرمايهء سلوك است برخوردار شود .
وصول به حضرت پروردگار دست نمىدهد مگر به فنا و اندكاك ذات و صفات عبد در ذات و صفات حضرت پروردگار و انفصال از غيرخدا مطلقاً ، حتّى از تقيّد به وجود خويش ؛ چه اينكه اگر سالك از غير حقّ منفصل شود ليكن هنوز وجود اعتبارى خود را ترك نكرده و به تجلّيات ذاتى نرسد ، اين وجود اعتبارى رقيب و مانع وصال او مىشود .
هستىام شد مانع از وصل حبيب خويشتن * نيست گردم تا يكى باشم رقيب خويشتن
هامش
( 1 ) . بحارالأنوار ، ج 75 ، باب مواعظ أبى محمّد العسكرىّ عليهالسّلام ، ص 380 : « رسيدن به خداوند عزّوجلّ سفرى است كه جز با سوارشدن بر مركب شب به نهايت نمىرسد . »