كرده و مسؤولينى را براى آن جلسات تعيين كردند و هركدام به نوبت خدمت ايشان رسيده و از آن چشمهء نور بهرهمند مىشدند .
حضرت ايشان براى طالب سلوك إلىالله ، سه شرط : قابليّت و استعداد ، طلب و اشتياق ، و بالأخره تسليم را ضرورى مىدانستند كه شايد بتوان شرط سوّم را در ضمن شرط أوّل گنجاند ؛ زيرا نفسى كه سركش است مادامى كه در اين حال باقىاست ، قابليّت استضائه و استفاده از سلوك را ندارد . اگر سالكى فاقد يكى از اينها باشد ، سلوك او أبتر و بىحاصل است . چنان كه گاه أفراد قابليّت و استعداد اين راه را دارند ولى شوق و طلب در درونشان نيست و اين حال فائده ندارد . نفسى كه قابليّت دارد ، مانند مرواريد و لعلى است كه بايد در دست استاد ، تراش بخورد تا ارزش واقعى خود را بيابد و إلّااگر بوسيلهء شوق در برابر رنج و مرارتى كه از ميناگرى استاد به او مىرسد ، شكيبا نبوده يا تسليم أوامر و نواهى نباشد ، اين استعداد تا أبد با او دفن خواهد شد و هيچگاه به مرحلهء ظهور و فعليّت نمىرسد .
قابليّت أفراد نيز در سيرشان به سوى خدا متفاوت است ؛ برخى نفوس كشش حقائق توحيدى را ندارند ، و كسانى نيز كه اين كشش در آنها وجود دارد و مىتوانند اين راه را طىّ كنند ، يكسان نيستند ؛ تربيت برخى خيلى سهل و آسان است و پرورش برخى كار بسيار زيادى از استاد مىبرد و استاد بايد رنج زيادى تحمّل كند تا آن شخص را تطهير نمايد و رشد داده و به كمال برساند .
كسانى كه به صورت حضورى خدمت ايشان رسيده و حضرت علّامه صلاحيّت آنان را احراز مىكردند ، معناى سيروسلوك و شرائط آن را براى آنان تبيين مىكردند و چنانچه متعهّد به التزام و رعايت آنها مىشدند ، آن أشخاص را به عنوان تلامذهء سلوكى پذيرفته و دستورات لازم را به ايشان مىدادند .
برخى را به راحتى در أوّلين بار مىپذيرفتند ، ولى برخى را به جهت اينكه
نور مجرد (يادنامه سيد محمد حسين حسينى طهرانى) (فارسى) — صفحة 598
مساهمون: السيد محمد صادق الطهراني
ص٥٩٨