مىشود ، و بدينوسيله توجّه زائر به خداوند محفوظ مىماند و عرض مىكند كه هدف از زيارت تقرّب به خداوند است : أَتَيتُكَ مُتَقَرِّبًا إلَى اللهِ ، و اينكه شأن أهلبيت عليهم السّلام دلالت و هدايت بهسوى خداست ، و ايشان بندگان مطيع و فرمانبردار او مىباشند و به أمر او عمل مىكنند ، و عمر خود را در مقام مجاهده و إظهار عبوديّت در محضر خداوند طىّ نمودهاند .
در بسيارى از زيارتنامهها ، قبل از زيارت دستور به تكرارنمودن أذكار توحيدى چون تهليل و تكبير و تسبيح واردشدهاست تا توجّه أصلى زائر به خداوند حفظ شود ؛ و از طرف ديگر معمولًا شخص زائر در هنگام تقاضاى حاجت يا مستقيماً خداوند متعال را مخاطب قرار مىدهد و حاجت خود را طلب مىنمايد و يا اگر از امام معصوم عليهالسّلام درخواستى مىكند با ألفاظى همچون « شفاعت » و « توسّل » كه بيانگر وساطت در محضر خداوندمتعال است حاجت خود را عرضميكند .
علّامهءوالد مىفرمودند : تقاضاى حاجت بهطور مستقيم از خود معصومين نيز صحيحاست و در برخى از زيارات و أدعيه نيز واردشدهاست ؛ مانند ذيل دعاى فرج :
يا مُحَمَّدُ يا عَلىُّ يا عَلىُّ يا مُحَمَّدُ ، اكْفيانى فإنَّكُما كافياىَ وَانْصُرانى فَإنَّكُما ناصِراىَ ، يا مَوْلانا يا صاحِبَ الزَّمانِ ، الْأَمانَ الْأَمانَ الْأَمانَ ، الْغَوْثَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ ، أَدْرِكْنى أَدْرِكْنى أَدْرِكْنى ، السّاعَةَ السّاعَةَ السّاعَةَ ، الْعَجَلَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ ؛ يا أَرْحَمَ الرّاحِمينَ ، بِمُحَمَّدٍ وَ ءَالِهِ الطّاهِرينَ . « 1 »
ولى در اين موارد نيز بايد أنوار طاهرهء معصومين را فانى در خداوند لحاظ نموده و مرآت و مجلاى حقّ ببيند ، نه اينكه ايشان را مستقلّاً منشأ أثر تلقّى كند .
كراراً مىفرمودند : أفرادى كه طالب غير پروردگار و غير توحيد هستند
هامش
( 1 ) . مصباحكفعمى ، ص 176 .