مسجدالنّبى ، مدينهء منوّره ، بلكه همهء عالم وجود از نور آنحضرت روشن و منوّر است و با آن نور عظيم و خيرهكننده ديگر جايى براى ظلمت باقىنمىماند .
اين داستان را كراراً نقل مىفرمودند كه : مرحوم آية الله معظّم حاجميرزا حبيبالله خراسانى به زيارت مرقد مطهّر حضرت علىّ بن موسى الرّضا عليهالسّلام وارد شدند ، و روبروى حضرت ايستادند . بعد از عرض سلام و زيارت و دعا ، تكبير گفته و رو به حضرت مشغول نماز شدند . خدّام جلو آمده و به ايشان عرض كردند : آقا قبله از اينطرف است و شما روبروى حضرت هستيد و بايد به آن طرف برگرديد . اين عالم بزرگوار فىالبداهه اين شعر را خواندند :
شد مشتبه ز كعبه به ميخانه راه ما * اى خوشتر از هزار يقين اشتباه ما
يعنى : گرچه در ظاهر مأمور به سجده به سوى كعبه هستيم ولى چون كعبهء حقيقى امام عليهالسّلام است كه شراب گواراى وصل و توحيد را به انسان مىنوشاند ، اين اشتباه و رو كردن از كعبه به ميخانه از هزار يقين برتر است .
مسلّماً نماز خواندن عمداً به سوى غير قبله صحيح نيست ، أمّا اينكه مرحوم آية الله خراسانى چنين كردند چهبسا به جهت شدّت توجّه به پروردگار و استغراق در عالم باطن ، از ظاهر غافلشده و تصوّر كردهاند كه واقعاً رو به قبله مىباشند و لذا شروع به نماز نمودهاند . و شايد نور قاهرهء حضرت كه همهء عالم را فرا گرفته ، در آن حال بر ايشان تجلّى كرده و ايشان را إحاطه نموده و سبب شده كه ايشان آن جهت را قبله بدانند و به سوى آن نماز بگزارند .
بارى ، علّامهءوالد رضوان الله تعالى عليه در كنار تأكيد و ترغيب به محبّت و ولاى أهلبيت عليهم السّلام نكتهء بسيار مهمّى را يادآور مىشدند كه معمولًا مورد غفلت بسيارى از مواليان أهلبيت عليهم السّلام بوده و هست ؛ و آن اينكه :
نهال محبّت و ولايت معصومين عليهم السّلام وقتى به ثمر نشسته و ميوهء شيرين و گواراى آن به كام انسان حلاوت مىبخشد كه در طول محبّت خداوند و