بر آنان بسياراست ، كه اين امور نيز مطلوب و مستحسناست ؛ ولى قراءت ادعيه و أذكار توحيدى و گريه و اشك از عشق و فراق حضرت حقّ بهندرت ديده مىشود .
أمّا أهل توحيد ، هم نور توحيد را با خود دارند و هم نور ولايت را ، هم از مائده و آثار توحيد بهرهمىبرند و هم از مائده و آثار ولايت . چون توحيد از ولايت جدا نيست . آن كس كه شعلههاى محبّت خدا در وجودش زبانه مىكشد محبّت أئمّهء طاهرين صلوات الله عليهم أجمعين را نيز بنحو أكمل و أتمّ داراست ؛ چون كه صد آمد نود هم پيش ماست .
از آنجا كه أهلبيت عليهم السّلام مظاهر فيض حضرت پروردگار بوده و أوّلين حدّ و تجلّى ذات مقدّس حضرت حقّ تباركوتعالى هستند و مقام آنان بس عظيم و ارجمنداست ، توجّه به آن ذوات مقدّسه سراسر نور بوده و مطلوباست ؛ ولى توجّه به توحيد و عدمتنزّل از حضرت حقّ به مراتب بالاتراست .
حضرت علّامهء والد قدّسسرّهالشّريف مىفرمودند : تمام توجّه و خاطر سالك در مقام عمل بايد منعطف به پروردگار باشد ؛ حتّى در مشاهد مشرّفه و أماكن متبرّكه نبايد از نظر و توجّه به پروردگار عدول و نزول كرد . اگر در مقام سؤال و عرض حاجت ، از رسولخدا صلّى الله عليه و آله وسلّم و يا أميرالمؤمنين عليهالسّلام و يا أئمّه عليهم السّلام چيزى طلبميكند نبايد به نظر استقلالى به آنان نگاه كند ، بلكه بايد آنان را بدينجهتكه نزد پروردگار وجيه مىباشند بين خود و خداى خود واسطه و شفيع قرار دهد .
اين نگاه توحيدى در جاىجاى زيارات وارده از أهلبيت عصمت و طهارت كه كلاس درسى براى شيعيان و مواليان ايشان است ، خود را نشان مىدهد . در زيارات وارده ، از آغاز تا انجام زيارت بارها نام خداوندمتعال تكرار
نور مجرد (يادنامه سيد محمد حسين حسينى طهرانى) (فارسى) — صفحة 500
مساهمون: السيد محمد صادق الطهراني
ص٥٠٠