لاصِقًا بِحَنَكِهِ يَقولُ : لا إلَهَ إلّااللَهُ .
وَ كَانَ يَجْمَعُنا فَيَأْمُرُنا بِالذِّكْرِ حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ ، وَ كانَ يَأْمُرُ بِالْقِرآءَةِ مَن كانَ يَقْرَأُ مِنّا ، وَ مَنْ كانَ لا يَقْرَأُ مِنّا بِالذِّكْرِ .
وَالْبَيْتُ الَّذى يُقْرَأُ فيهِ القُرْءَانُ وَ يُذْكَرُ اللَهُ فيهِ تَكْثُرُ بَرَكَتُهُ ، وَ تَحْضُرُهُ الْمَلَئِكَةُ ، وَ تَهْجُرُهُ الشَّياطينُ ، وَ يُضىءُ لِأهْلِ السَّمآءِ كَما تُضىءُ الْكَواكِبُ لِأَهْلِ الْأَرْضِ ؛ وَالْبَيْتُ الَّذى لَايُقْرَأُ فيهِ الْقُرْءَانُ وَ لا يُذكَرُ اللَهُ فيهِ ، تَقِلُّ بَرَكَتُهُ ، وَ تَهْجُرُهُ الْمَلئِكَةُ ، وَ تَحْضُرُهُ الشَّياطينُ . « 1 »
« پدرم بسيار ذكر مىگفت ؛ من همراه او راه مىرفتم و او ذكر مىگفت و با او غذا مىخوردم و او ذكر مىگفت . و اگر با ديگران سخن مىگفت و حديثى برايشان بيان مىنمود ، اين أمر او را از ذكر خدا باز نمىداشت ، و او را مىديدم كه زبانش به سقف دهانش چسبيده و لا إله الّا الله ميگويد .
آنحضرت ما را جمعمىنمود و أمر ميكرد كه همگى تا هنگام طلوع آفتاب مشغول ذكر شويم ، و هر كدام از ما كه مىتوانست قرآن قراءت كند او را به قراءت قرآن أمر ميفرمود و هر كس كه نمىتوانست او را به ذكرگفتن أمر مىنمود .
و خانهاى كه در آن قرآن خوانده شود و ذكر خداوند گفته شود ، بركتش فراوان ميگردد و ملائكه در آن حاضر شده و شياطين آن خانه را ترك مىنمايند ، و آن خانه براى أهل آسمان نورافشانى مىنمايد و مىدرخشد چنان كه ستارگان براى أهل زمين مىدرخشند . و خانهاى كه در آن قرآن خوانده نشود و ذكر خدا بجاى آورده نگردد ، بركتش كم شده و ملائكه آن را ترك نموده و شياطين در آن حاضر مىگردند . »
هامش
( 1 ) . بحارالأنوار ، ج 90 ، باب 1 : باب ذكر الله تعالى ، ص 161 ، ح 42 .