خواسته بكوش ! و دربارهء آنچه براى تو در نزد خداوند از نعم اخروى هست سؤال مكن ، كه آنچه تو در نزد خداوند دارى به همان ميزاناست كه خداوند در نزد تو جايگاه و منزلت دارد ، و به هر مقدار كه در مسير طاعت و بندگى او بكوشى به همان مقدار ثواب اخروى خواهى داشت . و اگر دنيا در نزد تو به گونهء ديگرى جز آنچه براى تو وصف نمودم مىباشد ، از اين حال خارج شو و سعى كن كه رضاى إلهى را بهدستآورى .
به جانم سوگند ، چهبسا انسانى كه بر متاعى از عالم غرور حرص مىورزد ، و زمانى كه به او داده مىشود شقاوتمند مىشود ؛ و چهبسا انسانى كه از أمرى ناخشنود بوده أمّا در آن زمان كه بر او وارد شود سعادتمند شده و به نيكبختى مىرسد ؛ و آن همان قول خداوند عزّوجلّاست كه ميفرمايد :
وَ لِيُمَحِّصَ اللَهُ الَّذِينَ ءَامَنُوا وَ يَمْحَقَ الْكفِرِينَ . « 1 »
( و براى اينكه خداوند مؤمنين را پاك گرداند و كافرين را نابود گرداند . ) » « 2 »
حضرت علّامه والد معظّم قدّس الله نفسه الزّكيّه در وصف اين طائفه ميفرمايد : « مقرّبين و مخلَصينى كه غرق درياى أنوار ذات أحديّت هستند و سراپا مدهوش و مست تجلّيات ذاتى مىباشند ، كجا مىتوانند سرگرم آثار و تجلّيات صفاتيّه گردند و به غير ذات ، خود را مشغول كنند ؟ بعد از بقاء بالله اشتغال با اينها عين اشتغال با ذات است ؛ ولى قبل از بقاء موجب محجوبيّت از
هامش
( 1 ) . آيه 141 ، از سورهء 3 : ءالعمران .
( 2 ) . علّامهء مجلسى رضوان الله عليه در توضيح استشهاد به اين آيه ميفرمايد :
« كافرين در جنگ حريص بر اين بودند كه بر مؤمنين غلبهنمايند و نهايةً غلبهنمودند ، ولى اين پيروزى سبب شقاوتشان شد و عذابشان بيشتر گشت ؛ و مؤمنين دوست نداشتند كه مغلوبشوند و مغلوبشدند و سبب سعادت بيشتر و پاكشدن گناهانشان شد . » ( مرءاةالعقول ، ج 8 ، ص 298 ) .