تخطي إلى المحتوى الرئيسي

نور مجرد (يادنامه سيد محمد حسين حسينى طهرانى) (فارسى) — صفحة 377

مساهمون:

ص٣٧٧
حزن و اندوه قلب شما شده‌است ؟ حضرت فرمود : اى جابر ! حقّاً كسى كه دين خدا ، خالص و صافى بدون ذرّه‌اى شائبه و كدورت در قلب او وارد شود ، دل او از ماسواىحقّ ، منصرف و به خود مشغول ميگردد . اى جابر ! دنيا چيست ؟ و چه ميتواند باشد ؟ آيا اين دنيا غير از طعامىاست كه آن را تناول كرده‌اى يا لباسى كه آن را بر تن نموده‌اى و يا زنى كه آن را به نكاح خود درآورده و از آن تمتّع مىجويى ( و همهء اينها لذائذى حقير و زائل‌شدنى است ) ؟ اى جابر ! همانا كاملين در ايمان ، در اثر طول بقاء در اين عالم ، دلشان به دنيا و حيات در آن آرام و قرار نگرفت ، و هيچگاه خود را از ورود به آخرت ايمن ندانسته ، و همواره مراقب و منتظر آن بوده و خود را براى آن مهيّا مىساختند . اى جابر ! آخرت ، سراى خالد ، و دنيا سراى نيستى و زوال‌است أمّا أهل دنيا أهل غفلت و بىخبرى هستند . و گويا آنان كه در ايمان به كمال رسيدند همان كسانى هستند كه در فهم عميق و بصيرت به درجهء علياى از آن دست‌يافته و اهل فكر و عبرت بوده‌اند . هياهوى دنيا و أهل آن ، گوش دل آنان را از سروش و ذكر حقّ ناشنوا نساخته ، و زينت و زخارف عالم غرور بر بصيرت آنان پرده نينداخته و آنان را كور ننموده‌است ؛ پس به ثواب آخرت دست يافتند همچنانكه به اين پايهء از علم نائل آمدند . » وَ اعْلَمْ يا جابِرُ ! أَنَّ أَهْلَ التَّقْوَى أَيْسَرُ أَهْلِ الدُّنْيا مَؤونَةً وَ أَكْثَرُهمْ لَكَ مَعونَةً ، تَذْكُرُ فَيُعينونَكَ وَ إنْ نَسيتَ ذَكَّروكَ ، قَوّالونَ بِأَمْرِ اللَهِ قَوّامُونَ عَلَى أَمرِ اللَهِ ، قَطَعوا مَحَبَّتَهُمْ بِمَحَبّةِ رَبِّهِمْ وَ وَحَشوا الدُّنْيا لِطاعَةِ مَليكِهِمْ ، وَ نَظَروا إلَى اللَهِ عَزَّوَجَلَّ وَ إلَى مَحَبَّتِهِ بِقُلوبِهِمْ وَ عَلِموا أَنَّ ذَلِكَ هُوَ الْمَنْظورُ إلَيْهِ لِعَظِيمِ شَأْنِهِ . فَأَنزِلِ الدُّنْيا كَمَنْزِلٍ نَزَلْتَهُ ثُمَّ ارْتَحَلْتَ عَنْهُ ، أَوْ كَمالٍ وَجَدْتَهُ فى مَنامِكَ