از دست داد چه چيز را يافت ؟ و كسى كه تو را يافت چه چيزى را از دست داد ؟ »
فَلَا عَيشَ فى الدُّنيا لِمَن عاشَ صاحيًا * وَ مَن لَم يَمُت سُكرًا بِها فاتَهُ الحَزمُ ( 1 )
عَلَى نَفسهِ فَلْيَبكِ مَن ضاعَ عُمرُهُ * وَ لَيسَ لَهُ فيها نَصيبٌ وَ لَاسَهمُ ( 2 ) « 1 »
1 . آنكه از بادهء محبّت پروردگار سرمست نشده و در هوشيارى بسرمىبرد ، هيچ خوشى و عيشى در اين دنيا ندارد . و آنكه از شراب عشق ننوشيده و در سنگينى مستى ، حجاب أنانيّت را كنار نزده و جان نباختهاست ، رأى صواب و دورانديشى را ازدست دادهاست .
2 . كسى كه عمر او تباه شد و از حضرت محبوب هيچ نصيب و بهرهاى ندارد ، بايد بر حال زار خود سخت بگريد !
و لذا در مورد كسى كه عشق و محبّت حضرت حقّ در دل او موج مىزند و آن عشق و شور او را به سوى خدايش هدايت مىكند ، مىفرمودند : زندگى هيچكس به شيرينى زندگى عاشق و محبّ خدا نيست . اگر انسان لباس و مسكن و خوراك نداشته باشد ، و بالجمله بر كنار از زخارف دنيا باشد ، ولى دل او از عشق و محبّت پروردگار گرم و روشن باشد ، أحدى در عالم ، در خوشى و سرور و شادمانى به پاى او نمىرسد .
روزى در خدمتشان به زيارت أهل قبور رفته بوديم ، فرمودند : « روى بعضى از قبرها نوشتهاند : « جوان ناكام » ! كسى كه ازدواج نكرده از دنيا برود ناكام نيست ، ناكام آن كسىاست كه به وصال حضرت أحديّت نرسيده و شراب وصل او را ذوق نكردهاست . »
هامش
( 1 ) . ديوان ابن الفارض ، ص 169 .