كنار زده شود ، ذرّهاى بر يقين او افزوده نمىشود .
و اين امر از باب هدايت الهى است كه از آثار إنابه و بازگشت بسوى خداونداست . خداوند تبارك و تعالى ميفرمايد : « خداوند به سوى خود بر مىگزيند هر كس را كه بخواهد و به جانب خويش هدايت مىنمايد هركس را كه به سوى او انابه و بازگشت نمايد . » در سنّت خدا ، اجتباء و برگزيدن مختصّ أنبياء و أولياء بوده و هدايت به عوالم قرب و انس ، مختصّ به علماء و حكماء .
و تا نفس انسان به اين مرتبه از هدايت و بصيرت نرسد حكيم نخواهد بود ، زيرا حكمت أمرى موهبتى است نه اكتسابى ؛ « خداوند حكمت را به هر كس كه بخواهد مىدهد ، و هر كس به او حكمت داده شود ، خيرى كثير به او عطا شدهاست . »
و دليل بر گفتار ما از كتاب و سنّت ، بسياراست . خداوند متعال فرمودهاست : « خود را در دژ محكم تقوى و وقايت از خداوند در آوريد ، و خداوند علم و حكمت به شما مىآموزد . » « اگر تقوا پيشه كنيد ، خداوند نورى در دل شما قرار مىدهد كه با آن حقّ را از باطل مىشناسيد . » « هر كس ، تقواى الهى داشته باشد ، خداوند راه خروجى از گرفتگى و تنگىها براى او قرار مىدهد . » « و هر كس به خدا ايمان آورد خداوند قلب او را هدايت مىكند . » « و كسانى كه در ما مجاهده نمايند ، هر آينه ايشان را در راههاى خود راهبرى مىنمائيم . »
و در حديث آمده است : « علم به كثرت تعلّم نيست ، بلكه نورىاست كه خداوند در قلب آن كس كه مىخواهد او را هدايت نمايد مىافكند . » « علم روشنى و نورىاست كه خداوند در قلوب اوليائش مىافكند و با آن بر زبان ايشان سخن ميگويد . » « جوع و گرسنگى ابر حكمت است ، پس هنگامى كه بنده گرسنه گردد ، نگاه او حكيمانه شده و بر اساس حكمت در امور مىنگرد . » « هر كس خود را براى خداوند چهل روز خالص گرداند ، چشمههاى حكمت از
نور مجرد (يادنامه سيد محمد حسين حسينى طهرانى) (فارسى) — صفحة 364
مساهمون: السيد محمد صادق الطهراني
ص٣٦٤