هر كسى از ظنّ خود شد يار من * وز درون من نجست أسرار من
سرّ من از نالهء من دور نيست * ليك چشم و گوش را آن نور نيست « 1 »
از امام صادق سلام الله عليه روايت شده است :
الْعارِفُ شَخْصُهُ مَعَ الْخَلْقِ وَ قَلْبُهُ مَعَ اللَهِ . لَوْ سَها قَلْبُهُ عَنِ اللَهِ طَرْفَةَ عَيْنٍ لَماتَ شَوْقًا إلَيْهِ . وَالْعارِفُ أَمينُ وَدآئِعِ اللَهِ وَ كَنْزُ أَسْرارِهِ وَ مَعْدِنُ نورِهِ وَ دَليلُ رَحْمَتِهِ عَلَى خَلْقِهِ وَ مَطيَّةُ عُلومِهِ وَ ميزانُ فَضْلِهِ وَ عَدْلِهِ . قَدْ غَنىَ عَنِ الْخَلْقِ وَالْمُرادِ وَ الدُّنْيا فَلا مونِسَ لَهُ سِوَى اللَهِ وَ لا نُطْقَ وَ لا إشارَةَ وَ لا نَفَسَ إلّابِاللَهِ وَ لِلَّهِ وَ مِنَ اللَهِ وَ مَعَ اللَهِ ؛ فَهُوَ فى رياضِ قُدْسِهِ مُتَرَدِّدٌ وَ مِنْ لَطآئِفِ فَضْلِهِ إلَيْهِ مُتَزَّوِّدٌ . « 2 »
« عارف با اين بدن خاكى خود با خلق همنشين مىباشد درحالىكه قلب و جان او در عوالم انس و قرب با خداست . اگر طرفةالعينى قلب او از خداوند منصرف شود از شدّت شوق به حضرت حقّ جان مىدهد . عارف أمين ودايع إلهى و گنجينهء أسرار و معدن نور و دليل و راهنماى رحمت خداوند بر خلق او و مركب راهوار علوم او و ميزان فضل و عدل خداست .
و تحقيقاً از خلق و آمال و آرزوها و دنيا بىنياز است ، پس تنها مونس او خداست و هيچ سخنى و اشاره و نفَسى جز به خدا و براى خدا و از خدا و با خدا ندارد ؛ پس او در باغهاى عالم قدس إلهى در تردّد و رفت و آمد است و از لطائف فضل و إنعام خداوند كه بسوى او سرازير است توشه مىگيرد . »
آرى عارفان حقيقى و باريافتگان حرم أمن إلهى جز خدا منظورى ندارند و از آنجا كه مشرب گوارايى كه جانهاى خود را از آن سيراب مىسازند حقيقت و مقام « الله أكبر » است ، يكسره بر ماسوىالله و دنيا و آخرت تكبير زدهاند و عالم اعتبارات و كثرات را جز سرابى ندانسته و در عوالم وجود تنها براى حضرت
هامش
( 1 ) . مثنوىمعنوى ، دفتر أوّل ، ص 1 .
( 2 ) . بحارالأنوار ، ج 3 ، ص 14 ، ح 35 ؛ و مصباحالشّريعة ، باب 95 : فىالمعرفة ، ص 433 .