تميز و مرتّب باشد . پيراهنى كه به تن مىكند سفيد و مناسب با شأن طلبه بوده و تكمهء يقه حتماً بسته باشد . و از پوشيدن عبا و پيراهن عربى بدون قبا كه از وقار طلبه مىكاهد اجتناب نمايد .
همچنين مىفرمودند : طلبه بايد حرمت لباس رسول خدا صلّى الله عليه و آله وسلّم را حفظ نموده و از درآوردن آن به بهانههاى واهى و سست ، پرهيز كند .
و از اينكه بعضى از طلّاب معمّم گاهى با عبا و عمامه هستند و گاهى آن را در مىآورند و با لباس معمول مردم ظاهر مىشوند كه موجب وهن اين لباس مىشود ، به شدّت ناراحت بوده و نهى مىفرمودند ؛ زيرا أوّلًا همانطور كه گذشت اين لباس را سنّت رسول خدا صلّى الله عليه و آله وسلّم مىدانستند ، و عمل به سنّت - به خصوص سنن مؤكّده - براى يك طلبه ، محدود به زمان و مكان خاصّى نمىباشد ، و نبايد براى همشكلى و همرنگى با ابناء دنيا دست از عمل به سيره و سنّت آن حضرت برداشت . و ثانياً در زمان حاضر اين لباس خاصّ به صورت نماد و نشانهاى براى أهل علم درآمده است و پوشيدن موقّت و درآوردن آن سبب وهن و هتك ارزش آن در ديد ديگران خواهد شد و اين خطائى غير قابل جبران است .
اهتمام به حفظ سلامتى
در كنار تحصيل علم به حفظالصّحّة و حفظ سلامتى مزاج تأكيد بسيار داشته و مىفرمودند : طلبه بايد در حفظ سلامتى خود كوشا باشد و گرنه دچار مشكل خواهد شد و چه بسا در اثر ازدستدادن سلامتى و ابتلاء به أمراض از ادامهء تحصيل و طىّ درجات كمال باز مىماند .
خود ايشان با وجود اينكه در ابتداى شروع به تحصيل در حوزه ، بنيه و مزاجشان قوىّ بوده است ، أمّا در أثر بىخوابىها و تحمّل مشقّات و فشارهايى
نور مجرد (يادنامه سيد محمد حسين حسينى طهرانى) (فارسى) — صفحة 163
مساهمون: السيد محمد صادق الطهراني
ص١٦٣